the music in my head

one fine day

I've told every little star

destroying my image

η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι

She said

picture

Κι ύστερα σκάει ένα κύμβαλο άνοιξης, ξεπετάγονται από παντού πέταλα και αρώματα. Κάποιος σπέρνει στο μαύρο μου παπαρούνες. Τραβά τα μάτια μου στον ήλιο.

Paparouna

Under (my?) control

Δεν αντέχω καθόλου τον εαυτό μου όταν βρίσκεται σε κατάσταση πανικού.Και λέω "βρίσκεται" αντί για "βρίσκομαι", επειδή αρνούμαι να αναγνωρίσω σ'αυτή τη συμπεριφορά εμένα,ή καλύτερα την εικόνα μου. Γιατί, ηλιθιωδώς, η εικόνα με πειράζει περισσότερο από αυτό που βιώνω όταν πανικοβάλομαι. Με πειράζει, γιατί φοβάμαι ότι τα πιο αυθεντικά στοιχεία του εαυτού μας αποκαλύπτονται κυρίως σε στιγμές πανικού παρά ηρεμίας που μπορείς να είσαι under control. Δεν, είμαι σίγουρη, όμως, ότι αυθεντικό είναι ό,τι βγαίνει αβίαστα από μέσα σου χωρίς να το ελέγχεις, γιατί, συνήθως, αυτές οι ασυνείδητες συμπεριφορές διαμορφώνονται στα πρώτα στάδια της παιδικής ηλικίας μέσα από τη διαδικασία της μίμησης. Εν ολίγοις, δε φταίω καθόλου εγώ που είμαι έτσι ή αλλιώς "μήπως ήθελα κι εγώ να είμαι έτσι;" ή αλλιώς "για όλα φταίνε οι γονείς". Από την άλλη δε με συμφέρει μια τέτοια παραδοχή, γιατί μ'αυτή τη λογική και οι "καλές" συμπεριφορές που αναπαράγω ασυνείδητα, αποδίδονται σ'αυτούς.Εν -ακόμα πιο- ολίγοις, είναι μεσημέρι,πριν από λίγο είχα πανικοβληθεί για διάφορα θέματα (ο πανικός είναι πάντα για πολλά πράγματα, ποτέ για ένα μόνο)και μόλις βρήκα λύση, άρχισα να φιλοσοφώ-ήρεμη πια- πάνω στο αίσθημα του πανικού χωρίς να βγάλω κάποιο συμπέρασμα για την αυθεντικότητά του, αλλά το γεγονός ότι κλείνω αυτό το κείμενο αμφιταλαντευόμενη, επιβεβαιώνει τουλάχιστον την αυθεντικότητα της μπλιμ-μπλομοπερσόνας μου. Μήπως ήθελα κι εγώ να είμαι έτσι;

Το σύνδρομο της επικοινωνίας.

Με κοιτάει με τα σχιστά του μάτια και το χαμόγελό του προδίδει όλα τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου του. Ανταποδίδω κι εγώ μ'ένα χαμόγελο που προδίδει τον οίκτο που αισθάνονται οι "φυσιολογικοί" γι'αυτά τα άτομα. Με ρωτά ευγενικά, δείχνοντάς μου ένα χαρτάκι που γράφει "Φυλής". "Πού είναι αυτός ο δρόμος;". Εντελώς ανυποψίαστα, του δείχνω προς τα πού να πάει. Τα μάτια του γυαλίζουν γεμάτα ζωή. "Εκεί έχει κόκκινα φωτάκια", μου λέει με νόημα. Του χαμογελάω υποτιμητικά. "Οι κοπέλες με περιμένουν", μου λέει, ελπίζοντας να συνεχίσουμε το διάλογο. Με ένα καλό βόλι που δεν εκφράζεται παρά μόνο σαν σκέψη, στρίβω στη γωνία. Αυτός πάει να βρει τα κόκκινα φωτάκια για τον ίδιο λόγο που ήρθε σ'εμένα. Εμένα με περιμένει ο Ζάπας με τις Μικρές ελευθερίες μιας μόγγολης ματιάς. Σάλια, μύξες, αίματα, ξεδοντιάρηδες κι όλη η σκληρότητα των εικόνων του δεν είναι αρκετά για να μου πει αυτό που θέλει. Όχι, ψέμματα, στην πρώτη σκηνή πετροβολεί τον σερνόμενο στα γόνατα θεατή, ενώ αυτός με οδοντοστοιχία ξεδοντιασμένου βρυκόλακα, χαχανίζοντας, ετοιμάζεται να του πιει ό,τι κινηματογραφική αισθητική διαθέτει. Ο Ζάπας επιστρατεύει όλη την ωμότητα και τη βιαιότητα του κόσμου για να αποκαθηλώσει την Αγία Ελληνική Οικογένεια. Αποκαθηλώνει μαζί και καθετί που ορίζεται ως τέχνη της κινούμενης εικόνας σε ένα επιληπτικό οπτικά μετακινηματογράφο. Κύριε Ζάπα, την επόμενη φορά καλύτερα ρωτήστε για να βγείτε στη Φυλής.

(written by ggl&mplim-mplom)

Self-defence

lady in mauve, Lyonel Feininger

Εκπτώσεις

photo

Μπαίνω σ’ ένα μαγαζί με ρούχα, κάπως κυριλέ ντυμένη, αλλά όχι κουλτουροκυριλέ. Σκέτο κυριλέ. Το μαγαζί έχει ένα πολύ συγκεκριμένο στυλ ρούχων. Μόνο κάζουαλ σε μια κουλτουρομινιμαλ γραμμή με λίγες τρέντυ πινελιές. Βέβαια, έτσι όπως το περιέγραψα μόνο συγκεκριμένο δε μοιάζει , αλλά η νοούσα νοείτο (δεν αφορά τους άρρενες αυτό το ποστ). Αφού εισήλθα, λοιπόν, στο «μαγαζί με άποψη» -την, τελικά, mainstream άποψη δηλαδή- η πωλήτρια αμέσως πήρε ένα ενοχλημένο ύφος που δήλωνε την παραφωνία μου στο χώρο Της (λες και σχεδίασε αυτή τα ρούχα). Δράττομαι της ευκαιρίας -και της αφορμής να ξεσπάσω σε κάποιον, αφού είχα ήδη νεύρα πριν μπω στο μαγαζί- να ξεχάσω τους ευγενικούς μου τρόπους και ζητάω να δοκιμάσω κάποια ρούχα με ύφος επιθετικό και σχεδόν (έως εντελώς) προστακτικό τόνο στη φωνή. Εντέλει, αφού τα δοκιμάζω όλα και ενώ η πρόθεσή μου ήταν να της κάνω το μαγαζί άνω κάτω και να μην αγοράσω τίποτα- εντάξει, είναι λίγο κατινίστικη συμπεριφορά, αλλά το’χω απωθημένο από τότε που είχα δει τη Julia Roberts στο Pretty Woman να κάνει το ίδιο- κατέληξα στο ταμείο…Αιφνιδιασμένη η πωλήτρια, που μάλλον είχε υποπτευθεί τις προθέσεις μου, σηκώνει τα φρύδια σε ένδειξη απορίας, σκάει χαμόγελο, συγκρατημένο στην αρχή και πλατύ μόλις έσκασα τα λεφτά. Συγχαρητήρια, συμβιβαστήκατε για ένα ρούχο:) Άλλη μια επανάσταση σε προσωπικό επίπεδο που πήγε κατά διαόλου. Πώς να μην πάνε και οι άλλες ύστερα…..θα συνέχιζε κάποιος, αλλά όχι, όχι, όχι κι άλλα κηρύγματα, όχι άλλη μουρμούρα, όχι κι άλλες ενοχές. Γιατί στο κάτω-κάτω εμένα αυτό το ρούχο μου φτιάχνει τη διάθεση κι ίσως φτιάχνει και τη διάθεση του κατσουφιασμένου κυριούλη απέναντί μου κι η ευχάριστη διάθεση ίσως γίνει αφορμή για να δημιουργηθούν όμορφες καταστάσεις και στην τελική ας αποδεχτεί ο καθένας το ρόλο του κι ας κάνει από τη θέση που βρίσκεται και με τα μέσα που διαθέτει ό,τι καλύτερο μπορεί. Δεν είμαστε όλοι για όλα. Δεν είμαστε όλοι για όλα. Λένε ότι αυτός είναι ένας ώριμος συμβιβασμός. Ξέρω γω; Κάποτε πίστευα ότι είμαι για όλα. Αλλά είναι περίοδος εκπτώσεων φαίνεται….η «ωριμότητα».