Τυρί με μακαρόνια

Συστατικά
 

-μισό ποτήρι χυμού ντομάτας (όχι pummaro!)

-3 περίπου κουταλιές (της σούπας) μουστάρδα

-μπόλικο πιπέρι

-λιγότερο αλάτι

-ελαιόλαδο (όσο σου κάνει κέφι)

-τυρί, πολύ τυρί 

-5 μπαλίτσες ταλιατέλες

-να σε κόβει λόρδα

Βράζομε τα ζυμαρικά για 10 λεπτά και μετά αποσύρουμε το σκεύος από τη φωτιά. Από την πείνα, ούτε καν θυμόμαστε την ύπαρξη του σκεύους που είναι τρυπητό-άλλωστε, τελεί εν αχρηστία στο ντουλάπι από τη στιγμή που το αγοράσαμε- και αδειάζουμε απλούστατα το νερό μέσα στο νεροχύτη, αλλά όχι μαζί με τα μακαρόνια! Επανατοποθετούμε το σκεύος στην εστία, αλατίζουμε  και εν συνεχεία ρίχνουμε το λάδι και σιγά-σιγά (και καλά...) το μείγμα ντομάτας-μουστάρδας. Ανακατεύουμε μέχρι ν'αρχίσουν να κολλάνε τα ζυμαρικά στη βάση του σκεύους. Αποσύρουμε και αδειάζουμε το θεσπέσιο περιεχόμενο σ'ένα πιάτο, χωρίς τούτο να σημαίνει πως η γεύση είναι διαφορετική αν φάμε μέσα από το σκεύος...Κατόπιν, βγάζουμε το μαγικό τυρί, που δεν είναι άλλο από το Άσπρο Τυρί, και το τρίβουμε στο φαγητό μας. Μετά από αυτή την κίνηση -κίνηση ματ θα έλεγα- η αρχική γεύση της σάλτσας ίσως να μην είναι τόσο ευδιάκριτη. Όμως. Αυτό είναι το ζητούμενο. 

Meta-recipe

Εν ολίγοις, με  την παραπάνω διαδικασία, θέσαμε σαν στόχο να προσφέρουμε στον εαυτό μας την ψευδαίσθηση ότι δεν τρώμε ένα φαγητό-αγγαρεία των 20 λεπτών για να γεμίσουμε απλώς το στομάχι μας, αλλά κάτι πιο ιδιαίτερο -όσο απλό κι αν είναι αυτό- για να παραμυθιάσουμε λίγο και το μυαλό μας (που αυτό κι αν πεινάει). Βέβαια, η επίτευξη του ως άνω στόχου, συνίσταται ξεκάθαρα στην επιθυμία μας να παραμυθιαστούμε. Δίνουμε, δηλαδή, τη συγκατάθεση στον εαυτό μας να κοροϊδέψει τον εαυτό μας. Σάμπως είναι η πρώτη φορά; Όχι. Μόνο που τώρα αυτό γίνεται συνειδητά και υπερήφανα, τολμώ να πω, γι'αυτό άλλωστε και δημοσιοποιείται στο παρόν μπλογκ.