A(n)gree

Χτες, πήρα δύο φορές ταξί προς και από το Νέο Κόσμο. Έπιασα κουβέντα και με τους δύο οδηγούς για τι άλλο, φυσικά, από τη μαύρη επικαιρότητα. Συζήτηση καφενείου, διανθισμένη με κλισέ και από τη δική τους και από τη δική μου πλευρά. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση που συμφωνούσαμε σχεδόν σε όλα και χρησιμοποιούσαμε πανομοιότυπα επιχειρήματα, σαν μαθητές που έχουν αποστηθίσει από το ίδιο βοήθημα Έκθεσης για τις σχολικές εξετάσεις. Έπιασα τον εαυτό μου να εκφράζει με μια πρωτόγνωρη ευκολία τις απόψεις του(?) και να τοποθετείται έτσι όπως δεν τον είχα δει ποτέ ξανά να το κάνει. Κι εκείνοι, βέβαια, με μια αξιοθαύμαστη ρητορική δεινότητα, που δεν πτοήθηκε καθόλου από την κολασμένη κίνηση στο δρόμο, ξετύλιγαν το κουβάρι του προβλήματος. Διακόπτοντας για λίγο τον σοβαρό και ξύλινο λόγο του, ο πρώτος, ο νεότερος, μου'λεγε πως θέλει να φύγει από την κωλοχώρα (μου ζήτησε και συγγνώμη για τη χρήση αυτής της λέξης-το πολιτικά ορθό προφίλ μας πάνω απ'όλα!) και να πάει κάπου που υπάρχει λιγότερη κατινιά και περισσότεροι ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι. Συμφωνήσαμε ότι ο κόσμος εδώ δεν ξέρει να συζητάει με επιχειρήματα. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι σε δεύτερο χρόνο γέλασα από μέσα μου, σκεπτόμενη ότι τα επιχειρήματα και των δυο μας, των πολιτισμένων, ήταν αναμασημένες απόψεις που προέρχονταν από τις ίδιες πηγές ενημέρωσης. Αργότερα,  μου είπε ότι εδώ ο κόσμος καίγεται και κάποιοι ξεφαντώνουν σε παραλίες της Μυκόνου. Πήγα να του πω ότι αυτό το θεωρώ πιο ειλικρινές και τίμιο από την ψυχαναγκαστική στάση εκείνων που πηγαίνουν στην πλατεία για να δίνουν το παρών είτε από ενοχές είτε για να νιώθουν πως κάνουν το καθήκον τους. Προφανώς και αναφέρομαι μόνο σε μια μερίδα κόσμου της πλατείας. Το τοπίο είναι αρκετά μπερδεμένο από μόνο του, δε χρειάζεται να το θολώνουμε περισσότερο με μη συνειδητές κινήσεις. Από την άλλη, αν περιμένουμε να ξεδιαλύνει το τοπίο μέσα μας και έξω μας, ζήτω που καήκαμε, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Με τα πολλά και με τα λίγα,η ώρα πέρασε, το ταξίμετρο έγραψε 8 ευρώ για μια απόσταση που με φυσιολογική κίνηση χρεώνεται κάτω από 5, αλλά δεν έχει σημασία αφού ο ταξιτζής κι εγώ αποχαιρετιστήκαμε ικανοποιημένοι με τους εαυτούς μας, που βρίσκονται στο σωστό δρόμο...

Ο δεύτερος, της επιστροφής, ήταν πιο βαρετός ή εγώ πιο κουρασμένη και αρκεστήκαμε στην ανταλλαγή κοινών-και πάλι-απόψεων, σαν να διαβάζαμε τίτλους από άρθρα εφημερίδων. Οι δεύτερες σκέψεις μου πήγαν περίπατο, ήμουν πια σίγουρη γι'αυτά που έλεγα. Κοφτές προτάσεις χωρίς κόμματα και παρενθέσεις. Άντε τώρα, καληνύχτα σύντροφε, πάμε να συνεχίσουμε τον ύπνο του δικαίου...