Θα κάνουμε τα λάθη λουλουδάκια

Μπήκε μέσα αγχωμένη να δώσει την πολύχρωμη έκθεση κι ήθελε τόσο πολύ να είναι όμορφο αυτό που έγραψε. Ύστερα θα την κρεμούσε κάπου σ'ένα πίνακα αναρτήσεων, να τη βλέπουν όλοι. Έπρεπε να μην έχει κανένα λάθος. Θα την έβλεπαν όλοι. Την είχε γράψει πρώτα με μολύβι κι έπειτα πέρασε από πάνω όλα τα γράμματα, ένα προς ένα, με ξυλομπογιά. Κι ήταν ένα παιδί που πάντα αρνιόταν να χρησιμοποιεί μολύβι, σε πείσμα όλων αυτών που της απαγόρευαν το στυλό. ''Τι, μικρή είμαι;''. Πράγματι, συναναστρεφόταν ανθρώπους που τη βοηθούσαν να συμπληρώσει γρήγορα τα κενά της σχολικής εκπαίδευσης και των μετρημένων οικογενειών. Είχε εκείνη τη σπιρτάδα και την πονηριά των παιδιών του δρόμου. ''Δεν είμαι τόσο μικρή για να γράφω με μολύβι''. Δεν είσαι τόσο μικρή, μικρή μου Α., δεν είσαι. Ούτε μπορούσε να γελάσει με τα αστεία των συνομιλήκων της. Τους σνόμπαρε επιδεικτικά σηκώνοντας το φρύδι κι ύστερα προσπαθούσε να τους μυήσει στο δικό της κόσμο με τους κώδικες συμπεριφοράς των ενηλίκων. Τα μάγευε. Καταλάβαινε πως για να επιβιώσει έπρεπε να μάθει να επικοινωνεί τον κόσμο της.

Δεν έγραψε, όμως, με στυλό αυτή τη φορά. Αυτή τη φορά φοβήθηκε τα λάθη της. Δεν ήθελε να εκθέσει σε κοινή θέα τις μουτζούρες της.  Ίσως γιατί χρειαζόταν την επιβράβευση ακόμη κι από αυτούς που σνόμπαρε. Ίσως κυρίως απ'αυτούς, τους μετρημένους, τους άψογους. Είχε καταφέρει να γράψει περισσότερα απ'το αναμενόμενο. Ένα παιδί ιδιαίτερα λακωνικό στη γραπτή του έκφραση, γιατί στην προφορική ήταν σκέτη γλωσσοκοπάνα. ''Ένα...δύο...τρία...τέσσερα λάθη! Πφφφφφ..''Και τώρα τι θα κάνουμε;;; Τα έχω χρωματίσει, δε σβήνουνε τελείως..".  

Θα κάνουμε τα λάθη λουλουδάκια. Θα τα ομορφύνουμε, να μη ντρεπόμαστε γι'αυτά. Θα τα κάνουμε πιο όμορφα κι απ'τα σωστά.