Κάθε φορά που συναντιόμασταν, δεν μου άρεσα. Μα το μαλλί δεν θα'χε στρώσει καλά, μα η όψη μου θα'ταν χλωμή, μα το ένα μα το άλλο και, ξέρεις, δεν είναι ότι πάντα έτσι γίνεται, ότι όταν θέλουμε, δηλαδή, να'μαστε πανέμορφοι κάτι πηγαίνει στραβά, σαν τις πίτες της μαμάς που λέει πως δεν τις πετυχαίνει όταν έχει καλεσμένους, ενώ όταν τις κάνει για την οικογένεια είναι αριστούργημα. Όχι, δεν είναι έτσι. Είναι που γκρεμίζονταν όλες οι εσωτερικές μου ισορροπίες όταν ήταν να σε δω, είναι που το δικό μου 1+1 δεν έκανε πια 2 κι εγώ τα'χανα τελείως. Κι άλλαζε η όψη μου. Κρίμα που δε με είδες κι ίσως να μη με δεις ποτέ στα καλά μου. Θα' θελα να σε συναντούσα κάπου τυχαία και ν' ανταλλάζαμε ένα μόνο βλέμμα. Ίσα ίσα για να δεις ότι υπάρχει και μια καλύτερη βερσιόν μου.
0 αντιρρήσεις:
Δημοσίευση σχολίου