Play

                                                            photo

Περιμένοντας το τραμ, στον πεζόδρομο πίσω από τη στάση,χαζεύω μια κοπέλα στα 30κάτι που προσπαθεί να χωθεί σε μια παρέα από πιτσιρίκια που παίζουνε ποδόσφαιρο. Το κοριτσάκι της παρέας κάθεται σε μια άκρη και την παρατηρεί μ'ένα βλέμμα διερευνητικό, τύπου τι θέλει τώρα αυτή εδώ. Η κοπέλα δεν φαίνεται ιδιαίτερα χαλαρή, το αντίθετο μάλλον, αφού κάθε τόσο μονολογεί, χωρίς να χάνει τον ρυθμό, λέει διάφορα, καθώς τρέχει να πιάσει τη μπάλα, για την ίδια, που έχει ξεχάσει να παίζει ποδόσφαιρο,
για την από πάνω,
τη γαϊδούρα, 

που ρίχνει νερά

απ'το μπαλκόνι, 

εκεί που παίζουν
τα παιδιά

μα δε φωνάζει
η κοπέλα, 

δε δείχνει
εκνευρισμένη, 

κλωτσάει
μόνο τη μπάλα, 

και τρέχει 

απελπισμένη

Παίζει. Έτσι απλά. Παίζει έξω στο δρόμο, δεν κλείνεται μέσα σε χώρους εκτόνωσης, γυμναστήρια, σχολές χορού, θεάτρου, με το πρόσχημα του χόμπι. Έχει την ανάγκη να εκτονωθεί και δεν ψάχνει κανένα άλλοθι. Έχει την ανάγκη να το δείξει-μήπως δε μας βλέπει που την κοιτάμε περίεργα;

Κάποια στιγμή έρχεται κι αυτό το τραμ. Την παρατηρώ όπως φεύγει με μια χαρούμενη υπερένταση. Μετά κοιτάζω τα παιδιά που τη χαιρετάνε μες τη σαστιμάρα. Ναι, υπάρχουν και υγιείς ενήλικοι. Να τους παίζετε ρε βλαμμένα..