mplim-mplom stories

Play

2012-01-31T00:57:00.003+02:00

photo

Περιμένοντας το τραμ, στον πεζόδρομο πίσω από τη στάση,χαζεύω μια κοπέλα στα 30κάτι να προσπαθεί να χωθεί σε μια παρέα από πιτσιρίκια που παίζουνε ποδόσφαιρο. Το κοριτσάκι της παρέας κάθεται σε μια άκρη και την παρατηρεί μ'ένα βλέμμα διερευνητικό, τύπου τι θέλει τώρα αυτή εδώ. Η κοπέλα δεν φαίνεται ιδιαίτερα χαλαρή, το αντίθετο μάλλον, αφού κάθε τόσο μονολογεί, χωρίς να χάνει τον ρυθμό, λέει διάφορα, καθώς τρέχει να πιάσει τη μπάλα, για την ίδια, που έχει ξεχάσει να παίζει ποδόσφαιρο,
για την από πάνω,
τη γαϊδούρα,

που ρίχνει νερά

απ'το μπαλκόνι,

εκεί που παίζουν
τα παιδιά

μα δε φωνάζει
η κοπέλα,

δε δείχνει
εκνευρισμένη,

κλωτσάει
μόνο τη μπάλα,

και τρέχει

απελπισμένη

Παίζει. Έτσι απλά. Παίζει έξω στο δρόμο, δεν κλείνεται μέσα σε χώρους εκτόνωσης, γυμναστήρια, σχολές χορού, θεάτρου, με το πρόσχημα του χόμπι. Έχει την ανάγκη να εκτονωθεί και δεν ψάχνει κανένα άλλοθι. Έχει την ανάγκη να το δείξει-μήπως δε μας βλέπει που την κοιτάμε περίεργα;

Κάποια στιγμή έρχεται κι αυτό το τραμ. Την παρατηρώ όπως φεύγει με μια χαρούμενη υπερένταση. Μετά κοιτάζω τα παιδιά που τη χαιρετάνε μες τη σαστιμάρα. Ναι, υπάρχουν και υγιείς ενήλικοι. Να τους παίζετε ρε βλαμμένα..

2011-12-01T23:01:00.001+02:00

but I say the future's within the still point of the mind

where we escape the bounds of earth

and break the bonds of time

Bodies in motion - Laurie Anderson

Being

2011-11-03T00:27:00.001+02:00

Σήμερα αποφάσισα ότι δε με νοιάζει καθόλου που είμαι ό,τι να'ναι και ότι δε θα έχω τύψεις που έκανα οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που έπρεπε να κάνω. Αποφάσισα, λοιπόν, να υποστηρίξω τον οτινανισμό μου, φόρεσα τις μπότες μου και ξεκίνησα για τη δουλειά με ύφος γαμάω και δέρνω. Επιστρέφοντας από τη δουλειά, έκανα μια στάση στη σουβλακερί που ξέρω κι εμπιστεύομαι, παρήγγειλα και, όπως πάντα, όση ώρα περίμενα, κοιτούσα γεμάτη δέος τους υπαλλήλους να ετοιμάζουν με αηδιασμένο βλέμμα και ρομποτικές κινήσεις τις παραγγελίες. Πλήρωσα, ευχαρίστησα το κοντό αφεντικό με το μπέϊμπι φέις και το ύφος γεμάτο επαγγελματισμό και κατευθύνθηκα προς το περίπτερο για να πάρω καπνό. Ανταλλάξαμε χαμόγελα με την περιπτερού, που πάντα με κοιτάζει περίεργα όταν αγοράζω καπνό γιατί προφανώς δεν μπορεί να συνδέσει τη φάτσα μου μ'αυτό που αγοράζω και κάθε φορά προσπαθεί να το χωνέψει και συνεχίζω προς το σπίτι, αφού πέρασα από το περίπτερο που βρίσκεται ακριβώς απέναντι, με τον αχώνευτο περιπτερά που κοπανάει τα ρέστα σ'αυτό το γυάλινο το μαραφέτι και δε λέει ποτέ ευχαριστώ. Μπαίνοντας στην πολυκατοικία, ακούω τα έντεχνα που βάζουν πάντα στο διπλανό διαμέρισμα τέτοιες ώρες και σκέφτομαι για λίγο πόσο ξεπερασμένα μου φαίνονται όλα αυτά που κάποτε άκουγα κι εγώ, έτσι που μου'ρθε να φωνάξω "μα που ζείτε εσείς;;'' αλλά σύντομα το ερώτημα αντικαταστάθηκε από το ''γιατί εσύ μπλιμ μπλομ πού ακριβώς ζεις;;;" και ευτυχώς εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο και δεν πρόλαβα να σκεφτώ την απάντηση. Μιλάω, γελάω, τρώω, νιώθω ικανοποιημένη. Τότε σκέφτομαι ότι θέλω να γράψω κάτι στο μπλογκ μου που θα αφορά μόνο το παρόν. Το χαζό, σπουδαίο, ανούσιο, βαρετό και μαγικό παρόν που πάντα μου διαφεύγει.

2011-10-16T23:05:00.001+03:00

Send me the pillow

the one that you dream on

and I'll send you mine

(The Smiths)

latest addiction

2011-09-26T12:23:00.000+03:00

Posting for the sake of posting

2011-09-23T17:36:00.001+03:00

-Να βγάζεις τα σωστά συμπεράσματα απ'αυτά που συμβαίνουν. Ιδού το πρόβλημα.

-Και τι πάει να πει σωστά;

-Ωχού.....

State of confusion

2011-07-27T18:17:00.003+03:00

painting by Sue Reed

Κάθε φορά που συναντιόμασταν, δεν μου άρεσα. Μα το μαλλί δεν θα'χε στρώσει καλά, μα η όψη μου θα'ταν χλωμή, μα το ένα μα το άλλο και, ξέρεις, δεν είναι ότι πάντα έτσι γίνεται, ότι όταν θέλουμε, δηλαδή, να'μαστε πανέμορφοι κάτι πηγαίνει στραβά, σαν τις πίτες της μαμάς που λέει πως δεν τις πετυχαίνει όταν έχει καλεσμένους, ενώ όταν τις κάνει για την οικογένεια είναι αριστούργημα. Όχι, δεν είναι έτσι. Είναι που γκρεμίζονταν όλες οι εσωτερικές μου ισορροπίες όταν ήταν να σε δω, είναι που το δικό μου 1+1 δεν έκανε πια 2 κι εγώ τα'χανα τελείως. Κι άλλαζε η όψη μου. Κρίμα που δε με είδες κι ίσως να μη με δεις ποτέ στα καλά μου. Θα' θελα να σε συναντούσα κάπου τυχαία και ν' ανταλλάζαμε ένα μόνο βλέμμα. Ίσα ίσα για να δεις ότι υπάρχει και μια καλύτερη βερσιόν μου.

Yes, you are just as water..

2011-07-06T13:57:00.000+03:00

you flow around all that comes in your way..

I only believe in magic.

Ένας φωτεινός άνθρωπος

2011-06-30T23:33:00.004+03:00

έγραφε το 1988 στο περιοδικό Αντί:

Καμιά εμπορευματοποιημένη νοσταλγία δεν μπορεί να αναιρέσει το γεγονός ότι γύρω στα μέσα της δεκαετίας του εξήντα η ελληνική κοινωνία γνώρισε μια στιγμιαία λάμψη που φώτισε ένα αίτημα ζωής κι όχι ακριβώς διαμαρτυρίας όπως συνέβη την ίδια εποχή στον "προηγμένο" δυτικό κόσμο. Η χούντα ανέλαβε να μαντρώσει αυτό το αίτημα κι η μεταπολίτευση ανέλαβε να το εξαφανίσει δίνοντάς του καταναλωτικές διαστάσεις, ψιθυρίζοντάς του στο αυτί ότι, αφού συνέπεσε χρονικά με το ευρωπαϊκό κίνημα διαμαρτυρίας, έπρεπε να το ακολουθήσει μέχρι τέλους, μέχρι το γιαπισμό. Μόνο που το Πολυτεχνείο δεν είχε καμία σχέση με το Μάη του '68, οι άνθρωποι που άφησαν τα μπιλιάρδα της Ομόνοιας κι έτρεξαν να πλακωθούν με τους μπάτσους στην Τοσίτσα και οι κυρίες που άνοιξαν τα διαμερίσματά τους για να συνδράμουν τους τραυματίες δεν είχαν ιδέα για την καταναλωτική κοινωνία ή τη φαντασιακή της θέσμιση. Αλήθεια, τι σχέση είχαν μ'όλο αυτό τον κόσμο οι πορείες που ακολούθησαν, οι ταξικές και άλλες αναλύσεις, οι συγκεντρώσεις των κομμάτων, οι συναυλίες γίγαντες, οι ντισκοτέκ εργοστάσια; Η μεταπολίτευση θέσπισε ως αξία το γιγαντισμό κι όταν ο Κοσκωτάς εμφανίσθηκε ως γίγαντας οι πάντες έπεσαν στα πήλινα πόδια του. Κι όταν λέμε οι πάντες δεν εννοούμε τους νεαρούς που συνεχίζουν να συχνάζουν στα μπιλιάρδα ούτε τις κυρίες που συνεχίζουν αν ζουν στα διαμερίσματά τους ακούγοντας προοδευτικούς διανοούμενους να τις βρίζουν ως μικροαστές επειδή τρέχουν στα σουπερμάρκετ ή σπρώχνονται στο λεωφορείο. Ναι, η πραγματική Ελλάδα νιώθει ανασφάλεια και δεν αντιδρά σαν Άγγλος λόρδος. Μήπως έχει άδικο; Ή μήπως οργάνωσαν την υποδοχή του Ντέταρι οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού; Απλώς βαρέθηκαν να πηγαίνουν στην υποδοχή του Παπανδρέου. Όταν η πολιτική αποδείχτηκε θέαμα, όλοι κατάλαβαν ότι το αληθινό θέαμα λέει λιγότερα ψέμματα. Η ομάδα μπάσκετ του Άρη αποδείχτηκε πιο αληθινή από την κυβέρνηση. (Κι ο Κοσκωτάς έδωσε τριάντα εκατομμύρια στον Γιαννάκη για να έρθουν τα πράγματα στη θέση τους, όπως ακριβώς οι εφημερίδες αποπειράθηκαν να ισοπεδώσουν τον Γκάλη που δεν ταίριαζε καθόλου με το κλισέ της ''ελληνικής μιζέριας'').

Μόλις καταλαγιάσει το αστυνομικό μέρος της υπόθεσης Κοσκωτά, θα γεμίσουμε με αναλύσεις που θα αποδεικνύουν ότι φταίει η Ελλάδα για τον απατεώνα. Κι όμως αυτός ο άνθρωπος έφυγε από την πλατεία Κολιάτσου και πήγε στην Αμερική. Αλλά κι όταν γύρισε έστελνε τα περιοδικά του στον Νίκολας Γκέητζ ζητώντας του συμβουλές για τη βελτίωσή τους. Το διαφημιστικό της τράπεζας Κρήτης μοιάζει μάλλον με γερμανικό φιλμάκι που μας προετοιμάζει για την έλευση υπερανθρώπων και το Τέταρτο δεν έχανε ευκαιρία για να τονίσει πόσο ξεπερασμένος είναι ο Καζαντζίδης ή πόσο γύφτος είναι ο Χριστοδουλόπουλος. Η εφημερίδα του ήταν αντιγραφή μιας ανάλογης αμερικάνικης κι ο σταθμός του, που ακούει στο όνομα SKY, περιέθαλψε τον πρώην διευθυντή του επίσης ξενόγλωσσου TOP FM, ο οποίος ήρθε από το Βέλγιο. Ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος δεν είχε καμία σχέση με την "ελληνική μιζέρια", όπως ο θαυμαστός καινούργιος Ολυμπιακός δεν έχει καμία σχέση με τη θρυλική ομάδα που πριν να γίνει πολυεθνική εξέφραζε τον κόσμο του Πειραιά. Το σκηνικό που έστησε ο Κοσκωτάς είναι ξένων προδιαγραφών και αποτελεί προπομπό ανάλογων σκηνικών που θα στηθούν στο αμέσως προσεχές μέλλον.

Πολυτέλεια και φαντασία: να από τι κινδυνεύουμε πραγματικά, από τη διάθεσή μας να χωθούμε, πάση θυσία, σε μια μεγάλη παραίσθηση. Οι κάθε είδους μεταμοντέρνοι μας το κοπανάνε συνεχώς: ζείτε σε μια άθλια χώρα, κινητοποιηθείτε και καταστρέψτε την πραγματική σας ζωή, πουληθείτε στις οργανωμένες φαντασιώσεις για να γλιτώσετε από τον εαυτό σας. Σημαδεύοντας το τέλος της μεταπολίτευσης η υπόθεση Κοσκωτά μας προσφέρει μια ευκαιρία αυτογνωσίας. Αν συμφιλιωθούμε μ'αυτό που είμαστε ήδη, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να γίνουμε κάτι. Διαφορετικά θα ξοδεύουμε λεφτά μόνο και μόνο για να φανταζόμαστε ότι υπάρχουμε.

Χρήστος Βακαλόπουλος

A(n)gree

2011-06-30T22:06:00.009+03:00

Χτες, πήρα δύο φορές ταξί προς και από το Νέο Κόσμο. Έπιασα κουβέντα και με τους δύο οδηγούς για τι άλλο, φυσικά, από τη μαύρη επικαιρότητα. Συζήτηση καφενείου, διανθισμένη με κλισέ και από τη δική τους και από τη δική μου πλευρά. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση που συμφωνούσαμε σχεδόν σε όλα και χρησιμοποιούσαμε πανομοιότυπα επιχειρήματα, σαν μαθητές που έχουν αποστηθίσει από το ίδιο βοήθημα Έκθεσης για τις σχολικές εξετάσεις. Έπιασα τον εαυτό μου να εκφράζει με μια πρωτόγνωρη ευκολία τις απόψεις του(?) και να τοποθετείται έτσι όπως δεν τον είχα δει ποτέ ξανά να το κάνει. Κι εκείνοι, βέβαια, με μια αξιοθαύμαστη ρητορική δεινότητα, που δεν πτοήθηκε καθόλου από την κολασμένη κίνηση στο δρόμο, ξετύλιγαν το κουβάρι του προβλήματος. Διακόπτοντας για λίγο τον σοβαρό και ξύλινο λόγο του, ο πρώτος, ο νεότερος, μου'λεγε πως θέλει να φύγει από την κωλοχώρα (μου ζήτησε και συγγνώμη για τη χρήση αυτής της λέξης-το πολιτικά ορθό προφίλ μας πάνω απ'όλα!) και να πάει κάπου που υπάρχει λιγότερη κατινιά και περισσότεροι ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι. Συμφωνήσαμε ότι ο κόσμος εδώ δεν ξέρει να συζητάει με επιχειρήματα. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι σε δεύτερο χρόνο γέλασα από μέσα μου, σκεπτόμενη ότι τα επιχειρήματα και των δυο μας, των πολιτισμένων, ήταν αναμασημένες απόψεις που προέρχονταν από τις ίδιες πηγές ενημέρωσης. Αργότερα, μου είπε ότι εδώ ο κόσμος καίγεται και κάποιοι ξεφαντώνουν σε παραλίες της Μυκόνου. Πήγα να του πω ότι αυτό το θεωρώ πιο ειλικρινές και τίμιο από την ψυχαναγκαστική στάση εκείνων που πηγαίνουν στην πλατεία για να δίνουν το παρών είτε από ενοχές είτε για να νιώθουν πως κάνουν το καθήκον τους. Προφανώς και αναφέρομαι μόνο σε μια μερίδα κόσμου της πλατείας. Το τοπίο είναι αρκετά μπερδεμένο από μόνο του, δε χρειάζεται να το θολώνουμε περισσότερο με μη συνειδητές κινήσεις. Από την άλλη, αν περιμένουμε να ξεδιαλύνει το τοπίο μέσα μας και έξω μας, ζήτω που καήκαμε, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Με τα πολλά και με τα λίγα,η ώρα πέρασε, το ταξίμετρο έγραψε 8 ευρώ για μια απόσταση που με φυσιολογική κίνηση χρεώνεται κάτω από 5, αλλά δεν έχει σημασία αφού ο ταξιτζής κι εγώ αποχαιρετιστήκαμε ικανοποιημένοι με τους εαυτούς μας, που βρίσκονται στο σωστό δρόμο...

Ο δεύτερος, της επιστροφής, ήταν πιο βαρετός ή εγώ πιο κουρασμένη και αρκεστήκαμε στην ανταλλαγή κοινών-και πάλι-απόψεων, σαν να διαβάζαμε τίτλους από άρθρα εφημερίδων. Οι δεύτερες σκέψεις μου πήγαν περίπατο, ήμουν πια σίγουρη γι'αυτά που έλεγα. Κοφτές προτάσεις χωρίς κόμματα και παρενθέσεις. Άντε τώρα, καληνύχτα σύντροφε, πάμε να συνεχίσουμε τον ύπνο του δικαίου...

Θα κάνουμε τα λάθη λουλουδάκια

2011-06-09T22:34:00.003+03:00

Μπήκε μέσα αγχωμένη να δώσει την πολύχρωμη έκθεση κι ήθελε τόσο πολύ να είναι όμορφο αυτό που έγραψε. Ύστερα θα την κρεμούσε κάπου σ'ένα πίνακα αναρτήσεων, να τη βλέπουν όλοι. Έπρεπε να μην έχει κανένα λάθος. Θα την έβλεπαν όλοι. Την είχε γράψει πρώτα με μολύβι κι έπειτα πέρασε από πάνω όλα τα γράμματα, ένα προς ένα, με ξυλομπογιά. Κι ήταν ένα παιδί που πάντα αρνιόταν να χρησιμοποιεί μολύβι, σε πείσμα όλων αυτών που της απαγόρευαν το στυλό. ''Τι, μικρή είμαι;''. Πράγματι, συναναστρεφόταν ανθρώπους που τη βοηθούσαν να συμπληρώσει γρήγορα τα κενά της σχολικής εκπαίδευσης ~~και των μετρημένων οικογενειών~~. Είχε εκείνη τη σπιρτάδα και την πονηριά των παιδιών του δρόμου. ''Δεν είμαι τόσο μικρή για να γράφω με μολύβι''. Δεν είσαι τόσο μικρή, μικρή μου Α., δεν είσαι. Ούτε μπορούσε να γελάσει με τα αστεία των συνομιλήκων της. Τους σνόμπαρε επιδεικτικά σηκώνοντας το φρύδι κι ύστερα προσπαθούσε να τους μυήσει στο δικό της κόσμο με τους κώδικες συμπεριφοράς των ενηλίκων. Τα μάγευε. Καταλάβαινε πως για να επιβιώσει έπρεπε να μάθει να επικοινωνεί τον κόσμο της.

Δεν έγραψε, όμως, με στυλό αυτή τη φορά. Αυτή τη φορά φοβήθηκε τα λάθη της. Δεν ήθελε να εκθέσει σε κοινή θέα τις μουτζούρες της. Ίσως γιατί χρειαζόταν την επιβράβευση ακόμη κι από αυτούς που σνόμπαρε. Ίσως κυρίως απ'αυτούς, τους μετρημένους, τους άψογους. Είχε καταφέρει να γράψει περισσότερα απ'το αναμενόμενο. Ένα παιδί ιδιαίτερα λακωνικό στη γραπτή του έκφραση, γιατί στην προφορική ήταν σκέτη γλωσσοκοπάνα. ''Ένα...δύο...τρία...τέσσερα λάθη! Πφφφφφ..''Και τώρα τι θα κάνουμε;;; Τα έχω χρωματίσει, δε σβήνουνε τελείως..".

Θα κάνουμε τα λάθη λουλουδάκια. Θα τα ομορφύνουμε, να μη ντρεπόμαστε γι'αυτά. Θα τα κάνουμε πιο όμορφα κι απ'τα σωστά.

Τρώγοντας έρχεται η όρεξη..

2011-05-05T12:24:00.003+03:00

αυτή η λαϊκή θυμοσοφία

από μικρή

στο λαιμό μου κάθεται.

2011-04-17T23:20:00.001+03:00

Breathe love in silence

floating on air

2011-04-08T09:44:00.000+03:00

Μικρογραφίες

2011-03-21T01:42:00.010+02:00

Άνοιξε το μπλοκ με τις ζωγραφιές κι έτρεξαν όλες προς το μέρος της. Το ξεφύλλιζε γρήγορα. Tόσο γρήγορα που εκείνο το κορίτσι λαχάνιαζε για να προλάβει να πει ''μ'αρέσει'' για την κάθε ζωγραφιά ξεχωριστά.

-''Μα όλες σ'αρέσουν εσένα;'', απόρησαν η μικρή ζωγράφος και η διπλανή της.

-''Ναι!''

-''Αποκλείεται''

-''Όχι, μου αρέσουν όλες''

-''Καλά, εμένα, πάντως, μου αρέσει πιο πολύ εκείνη με το καραβάκι'', είπε η Λ. δηλώνοντας ξεκάθαρα την προτίμησή της.
-''Εντάξει, αφού σας αρέσουν, θα σας χαρίσω όποια θέλετε'', δήλωσε η ζωγράφος μ'ένα παιδικό ύφος γενναιοδωρίας.

-''Διάλεξε εσύ πρώτη'', είπε στην κολλητή της που δεν είχε δηλώσει μέχρι τότε κάποια συγκεκριμένη προτίμηση.

-''Αυτή!'', χωρίς δεύτερη σκέψη αναφώνησε, δείχνοντας τη ζωγραφιά με το καραβάκι.

Παρέμβαση τρίτης, κατακλυσμένης από το αίσθημα αδικίας.

-''Μα αυτή είναι η αγαπημένη της Λ.!''

-''Κι εμένα είναι η αγαπημένη μου'', απάντησε ελαφρώς μαζεμένη.

-''Μα εσένα σου άρεσαν όλες, γιατί διάλεξες την αγαπημένη της Λ.;;;;"

Έρχεται τότε η σειρά της ζωγράφου να παρέμβει, με την σοβαρή και αποφασιστική φωνή της, σε αυτή την παρ'ολίγον αιματηρή διαμάχη των φαν της: ''Μη μαλώνετε, θα ζωγραφίσω μια ίδια για την Λ''.

Αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να βρει τη χρυσή τομή, τη λύση για όλα τα προβλήματα του κόσμου, αυτός ο κάποιος είναι σίγουρα παιδί.

Μετά από λίγη ώρα, το γαλάζιο καραβάκι απέκτησε μια καινούρια απόχρωση κάτω από τις σόλες των ροζ παπουτσιών της Μου-αρέσουν-όλα. Όλα εκτός από τα δικά της.

(painting by Pablo Picasso)

''underneath my skin there is a violence''

2011-03-08T14:08:00.003+02:00

Αν σου είναι επώδυνο να εκτίθεσαι χωρίς να εκτίθεσαι

να υπάρχεις σαν υπαινιγμός

βγάλε τα σκοτάδια σου έξω

άφησέ τα να ξαναγνωριστούν μαζί σου στο φως της μέρας

Αν σου είναι επώδυνο να ζεις ανώδυνα
ανάλαβε την ευθύνη αυτού που ζει μέσα σου
κρυμμένο και ασφαλές
που όλο μεγαλώνει και μεγαλώνει
βγάλτο έξω στο φως πριν σε κατασπαράξει

Personal Responsibility...

Τυρί με μακαρόνια

2011-02-04T00:27:00.005+02:00

Συστατικά

  

-μισό ποτήρι χυμού ντομάτας (όχι pummaro!)

-3 περίπου κουταλιές (της σούπας) μουστάρδα

-μπόλικο πιπέρι 

-λιγότερο αλάτι

-ελαιόλαδο (όσο σου κάνει κέφι)

-τυρί, πολύ τυρί  

-5 μπαλίτσες ταλιατέλες

-να σε κόβει λόρδα

Βράζομε τα ζυμαρικά για 10 λεπτά και μετά αποσύρουμε το σκεύος από τη φωτιά. Από την πείνα, ούτε καν θυμόμαστε την ύπαρξη του σκεύους που είναι τρυπητό-άλλωστε, τελεί εν αχρηστία στο ντουλάπι από τη στιγμή που το αγοράσαμε- και αδειάζουμε απλούστατα το νερό μέσα στο νεροχύτη, αλλά όχι μαζί με τα μακαρόνια! Επανατοποθετούμε το σκεύος στην εστία, αλατίζουμε  και εν συνεχεία ρίχνουμε το λάδι και σιγά-σιγά (και καλά...) το μείγμα ντομάτας-μουστάρδας. Ανακατεύουμε μέχρι ν'αρχίσουν να κολλάνε τα ζυμαρικά στη βάση του σκεύους. Αποσύρουμε και αδειάζουμε το θεσπέσιο περιεχόμενο σ'ένα πιάτο, χωρίς τούτο να σημαίνει πως η γεύση είναι διαφορετική αν φάμε μέσα από το σκεύος...Κατόπιν, βγάζουμε το μαγικό τυρί, που δεν είναι άλλο από το Άσπρο Τυρί, και το τρίβουμε στο φαγητό μας. Μετά από αυτή την κίνηση -κίνηση ματ θα έλεγα- η αρχική γεύση της σάλτσας ίσως να μην είναι τόσο ευδιάκριτη. Όμως. Αυτό είναι το ζητούμενο. 

Meta-recipe

Εν ολίγοις, με  την παραπάνω διαδικασία, θέσαμε σαν στόχο να προσφέρουμε στον εαυτό μας την ψευδαίσθηση ότι δεν τρώμε ένα φαγητό-αγγαρεία των 20 λεπτών για να γεμίσουμε απλώς το στομάχι μας, αλλά κάτι πιο ιδιαίτερο -όσο απλό κι αν είναι αυτό- για να παραμυθιάσουμε λίγο και το μυαλό μας (που αυτό κι αν πεινάει). Βέβαια, η επίτευξη του ως άνω στόχου, συνίσταται ξεκάθαρα στην επιθυμία μας να παραμυθιαστούμε. Δίνουμε, δηλαδή, τη συγκατάθεση στον εαυτό μας να κοροϊδέψει τον εαυτό μας. Σάμπως είναι η πρώτη φορά; Όχι. Μόνο που τώρα αυτό γίνεται συνειδητά και υπερήφανα, τολμώ να πω, γι'αυτό άλλωστε και δημοσιοποιείται στο παρόν μπλογκ. 

Τα εν οίκω... εν δήμω

2011-01-16T17:13:00.000+02:00

Ένας πολύ όμορφος χώρος για να απολαύσεις το ποτό σου( μια κρύα μαργαρίτα ίσως στα μέσα του χειμώνα), με μουσικές απαλές που αρκούνται στο να δίνουν απλά ένα ρυθμό στις σκέψεις σου, χωρίς να τις απορροφούν, και μία σερβιτόρα που σε κερδίζει με το χαμόγελό της, είναι ο Ένοικος στα Εξάρχεια (απέναντι από το Καλλιδρόμιο). Σίγουρα το περιβάλλον ενός χώρου, εκτός από τη διακόσμηση, τη μουσική και το προσωπικό, διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό από τον κόσμο, πράγμα που σημαίνει ότι την επόμενη φορά μπορεί και να μη μ'αρέσει (τόσο). Όπως και να'χει όμως, επειδή σπάνια βρίσκω χώρους, τον τελευταίο καιρό, που να μ'ενθουσιάζουν, το προτείνω. Όσον αφορά στον χώρο καθεαυτό, είναι λιτός, θα'λεγα πώς έχει την όψη ενός μοντέρνου καφενείου (αλλά όχι δήθεν), με όμορφους πίνακες στους τοίχους (χωρίς τα έντονα χρώματα που συναντάς στα περισσότερα μοντέρνα καφενεία) και ένα μπαρ στο βάθος που δίνει μια πιο διαφορετική όψη, αλλά μοιάζει με φυσική συνέχεια της πρώτης.

Μου κάνει και μένα εντύπωση που γράφω για ένα καφέ-μπαρ, πολύ περισσότερο για ένα χώρο που εκ πρώτης όψεως σίγουρα δε φαίνεται τόσο ιδιαίτερος, αλλά ίσως γι'αυτό, ίσως ακριβώς γι'αυτό να με κέρδισε, αφού έχω κουραστεί από όσα ''φωνάζουν'' για να με πείσουν ότι είναι ιδιαίτερα.

2011 will be fine ( it has to!).

2011-01-12T14:46:00.000+02:00

ναιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

2010-12-19T02:16:00.002+02:00

Seeking a new pair of eyes

2010-12-18T02:17:00.000+02:00

Είδα το Attenberg και, βγαίνοντας από τον κινηματογράφο, δεν έμεινα ιδιαίτερα ενθουσιασμένη. Έκανα το λάθος να δω την ταινία σαν Κυνόδοντα Νο2. Ναι, υπήρχαν αρκετές ομοιότητες τόσο στο περιεχόμενο όσο και στην αισθητική και ναι, δεν είμαι φυσικά η μόνη που τις εντόπισα. Μια γρήγορη ματιά στο διαδίκτυο επιβεβαίωσε τη σκέψη μου ότι την παρακολούθησα με τα μάτια του μέσου θεατή. Και μόνο γι'αυτό, εκνευρίστηκα. Σε δεύτερο χρόνο. Σε πρώτο χρόνο, σκέφτηκα "αχ, τι καλά, δεν είμαι τελείως άσχετη από κινηματογράφο"...Μπούρδες. Ξέρεις, οι άνθρωποι είμαστε μοναδικοί, διαφορετικοί, ανεπανάληπτοι και έκαστος στο είδος του και τελικά, πάλι άνθρωποι είμαστε. Θέλω να πω, γιατί να σταθώ στις ομοιότητες με τον Κυνόδοντα (και γιατί δηλαδή έπρεπε να μην έχει ομοιότητες;), αντί να αναζητήσω τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτής της ταινίας; Διαπιστώνω ότι ακριβώς το ίδιο κάνω και όταν γνωρίζω ανθρώπους που μου θυμίζουν κάποιους άλλους. Αφού εντοπίσω τις ομοιότητες, βιάζομαι να τους κλείσω μέσα στα κουτάκια μου. Λοιπόν, πράγματι ξαναβλέποντας την ταινία με το άλλο μάτι, το λιγότερο καχύποπτο και ισοπεδωτικό, μπορεί πάλι να μη με ενθουσίαζε συνολικά, αλλά είμαι σίγουρη ότι εκείνη η σκηνή που δείχνει τις δύο νεαρές κοπέλες να περπατάνε αγκαζέ, κάνοντας χορευτικές φιγούρες, έξω από ένα σχολείο, με ποδιές όχι μαθητικές, αλλά ποδιές που θυμίζουν περισσότερο γιαγιάδες-κάνοντάς τες στα δικά μου μάτια να μοιάζουν με γεροντοκόρες-, με αυτό το τραγούδι της Francoise Hardy σε μουσική υπόκρουση, νομίζω πως θα έβγαινα από τον κινηματογράφο σκεπτόμενη πως γι'αυτή τη σκηνή, ναι μόνο γι'αυτή τη σκηνή, μπράβο κυρία Τσαγγάρη (η σκηνοθέτης). Ούτως ή άλλως, τώρα που το σκέφτομαι, σπάνια να ξετρελαθώ με ταινία στο σύνολό της -ξέρω κι εγώ, μπορεί και ποτέ- μεμονωμένες σκηνές ή λόγια αγαπώ σε ταινίες, νομίζω. Να, είχα δει και το Dogville τις προάλλες (γενικά, τον τελευταίο καιρό κάνω προσπάθειες να ενισχύσω την κινηματογραφική μου (ανύπαρκτη) παιδεία-πιθανότατα για να έχω και γω άποψη, χεχε) και ξετρελάθηκα και ουάου! και ναι! μπορώ κι εγώ τελικά να πορώνομαι με ταινίες, αλλά μετά από δύο μέρες, προσπαθώντας να θυμηθώ (φαντάσου!) τι μου άρεσε τελικά σ'αυτή την ταινία, διαπίστωσα μετά λύπης ότι αυτό που με είχε απογειώσει ήταν μια από τις τελευταίες σκηνές που γίνεται μια συζήτηση περί αλαζονείας μεταξύ της Κίντμαν και του πατέρα της. Απογοητεύτηκα. Αισθάνθηκα κάπως πεζή, κάπως μονοδιάστατη. Δηλαδή από ολόκληρη την ταινία, εγώ στάθηκα σε κάποια λόγια υπαρξιακού περιεχομένου που, όπως φαίνεται, αποτελούν ίσως και το μοναδικό μου ενδιαφέρον. Κρίμα. Δεν θα διορθωθώ ποτέ. Θα τρώγομαι πάντα με τα ρούχα μου...εννοώ.

terRibly loVable

2010-12-18T00:35:00.000+02:00

2010-12-10T14:19:00.001+02:00

ζαχαρένια πόρτα 

άνθρωπος σπρώχνει με τη γλώσσα

μουδιάζει 

κι ύστερα τρίβεται στον ουρανίσκο

Το λαίμαργο βατόμουρο

2010-11-10T13:05:00.001+02:00

Το βατόμουρο είναι το αγαπημένο μου γλυκό του κουταλιού, μετά από το -σπανίως πετυχημένο- κυδώνι. Η έντονη γεύση του σκάει σαν βόμβα στον ουρανίσκο μου μετά από 4-5 κουταλιές. Δεν είναι από τα γλυκά που μπορείς να τα βάλεις κάτω και να τα αποτελειώσεις σε μια μέρα (όπως ας πούμε το γλυκό κεράσι). Ή μάλλον, μπορείς, αλλά θα υποστείς τις συνέπειες: παθαίνεις ανοσία στη γεύση του, γίνεσαι η γεύση του, χάνοντας τη γεύση του. Είσαι ολόκληρος ένα λαίμαργο βατόμουρο που τρώει τον εαυτό του.

Mplom

Επιστροφή στα φαινόμενα ΙΙ

2010-10-14T01:42:00.005+03:00

Πριν λίγο καιρό άρχισα να ζωγραφίζω- ναι, είναι κι αυτή μια καινούρια φάση που περνάω, αλλά θα τα παρατήσω γρήγορα, όπως συμβαίνει με όλα αυτά που ενθουσιάζομαι κατά καιρούς. Μου ήρθε , λοιπόν, να σχεδιάσω κάτι αφηρημένο, λίγο σουρεάλ -ας μην το πω conceptual (εννοιολογικό) , όχι ας μην το πω καλύτερα, παρόλο που με τρώει γιατί μ'αρέσει η λέξη- αυτό δηλαδή που μπορεί να ζωγραφίσει κάποιος... που δεν ξέρει να ζωγραφίζει 'κανονικά'. Ως -φύσει- ανυπόμονος άνθρωπος, μου ήταν πάντα δύσκολο να ξεκινάω από τα απλά και,σταδιακά ,να περνάω στα πιο περίπλοκα και δύσκολα. Σιγά-σιγά: κάτι με το οποίο δε μπόρεσα ποτέ να συμφιλιωθώ. 

Μου θυμίζει ο εαυτός μου ώρες-ώρες μια φίλη που είναι υπερβολικά διαχυτική από την πρώτη κιόλας γνωριμία. Κατευθείαν ματς μουτς κι άλλες εκδηλώσεις οικειότητας, θα καθήσουμε τώρα να χάνουμε χρόνο με τα τυπικά; Η αλήθεια είναι ότι τη χαίρομαι μερικές φορές και τη θαυμάζω γι'αυτή την άνεση, άλλες φορές, όμως, σκέφτομαι ότι απλά δεν γνωρίζει πώς να εξοικειώνεται σιγά-σιγά με το άγνωστο.

Θέλω να πω, είναι σπουδαία τέχνη η διαδικασία της γνωριμίας με ανθρώπους και πράγματα. Γνωρίζουμε κάτι πρώτα μέσα από τις γραμμές του, το σχήμα και τη θέση του μέσα στο χώρο και ύστερα προχωρούμε στα ενδότερα. Ισχυρίζεσαι ότι με γνωρίζεις πολύ καλά, αλλά έχεις προσέξει ποτέ πώς οριοθετώ το χώρο μου μέσα στον κόσμο; Λες πως ξέρεις τι έχω μέσα στο κεφάλι μου, αλλά έχεις παρατηρήσει ποτέ την κίνησή του όταν ντρέπομαι, όταν φοβάμαι, όταν λυπάμαι, όταν θέλω; 

Και κάπως έτσι φτάσαμε να χρησιμοποιούμε μόνο τη λογική για να μαθαίνουμε, αχρηστεύοντας τις αισθήσεις. Κάπως έτσι αποκτήσαμε ευέλικτη σκέψη και άκαμπτα σώματα. Κάπως έτσι κρατήσαμε τα ονόματα και πετάξαμε τα πράγματα. Κάπως έτσι αναζητήσαμε την αλήθεια πίσω από αυτό που φαίνεται, προσπερνώντας αυτό που φαίνεται. Κάπως έτσι καταλήξαμε να γράφουμε παπάδες για συναισθήματα και αφηρημένες έννοιες (αγάπη, ευτυχία, δυστυχία), αδυνατώντας όμως να μιλήσουμε για πράγματα συγκεκριμένα, όπως το σχήμα του προσώπου της Δ. με τις κοφτές γωνίες και τις καθαρές γραμμές του. Ένα πρόσωπο που η κατασκευή του δεν του επιτρέπει να εκφράσει κάτι λιγότερο ξεκάθαρο από ένα ναι ή ένα όχι.

Mplom

Επιστροφή στα φαινόμενα Ι

2010-10-14T01:20:00.004+03:00

''Η  πλήρως μαθηματική μορφή της επιστήμης που εισήχθη από τον Galileo, τον  Descartes και τον Newton οδήγησε τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι ο  κόσμος στον οποίο ζούμε, ο κόσμος των χρωμάτων, των ήχων, των δέντρων,  των ποταμών και των βράχων, ο κόσμος όσων κάποτε αποκλήθηκαν  'δευτερεύουσες ιδιότητες', δεν είναι ο πραγματικός κόσμος. Στη θέση του,  πραγματικός λεγόταν ότι είναι ο κόσμος που περιέγραφαν οι επιστήμες,  ένας κόσμος αρκετά διαφορετικός από τον κόσμο που δίδεται άμεσα στην  εμπειρία μας. Αυτό που φαίνεται να είναι το τραπέζι συνίσταται, στην  πραγματικότητα,σε μια σύμπηξη ατόμων, δυναμικών πεδίων και κενού χώρου.  Τα άτομα, τα μόρια, τα πεδία και οι δυνάμεις και οι νόμοι που  περιγράφονται από την επιστήμη, αυτό λέγεται ότι είναι η αληθινή  πραγματικότητα. Ο κόσμος στον οποίο ζούμε και τον οποίο αντιλαμβανόμαστε  άμεσα δεν είναι παρά μια κατασκευή που δημιουργείται από τον νου μας,  έτσι όπως αυτός αντιδρά στα περιεχόμενα των αισθήσεων, και οι αισθήσεις  αντιδρούν με τρόπο βιολογικό στα φυσικά ερεθίσματα που μεταδίδονται μέσω  των αντικειμένων. Ο κόσμος στον οποίο ζούμε και τέτοιος που δίδεται  στην εμπειρία μας είναι τελικά μη-πραγματικός, ενώ ο κόσμος στον οποίο  μάς οδηγεί η μαθηματική επιστήμη,ο κόσμος που προκαλεί εκείνον τον πρώτο  απλώς φαινομενικό κόσμο, είναι ο πραγματικός.

Η  επιστήμη έχει μεγάλη εξουσία στον πολιτισμό μας διότι οι άνθρωποι  νομίζουν ότι μας λέει την αλήθεια των πραγμάτων. Ακόμα και ανθρώπινα  πράγματα, όπως είναι η συνείδηση,η γλώσσα και η έλλογη δραστηριότητα,  λέγεται ότι εξηγούνται τελικά με όρους των επιστημών του εγκεφάλου, οι  οποίες θα μπορούν να αναχθούν τελικά, ως προς τις αρχές τους εάν όχι και πραγματικά,  στις φυσικές επιστήμες της φυσικής και της χημείας. Τότε θα έχουμε δύο  κόσμους, τον κόσμο στον οποίο ζούμε και τον κόσμο που περιγράφεται από  τις μαθηματικές επιστήμες, και θεωρείται εν γένει ότι ο κόσμος-της-ζωής είναι ένα απλό φαινόμενο, ολοκληρωτικά υποκειμενικό, ενώ ο κόσμος της μαθηματικής επιστήμης είναι ο πραγματικά αντικειμενικός κόσμος.

...................................................... 

Πώς  αντιμετώπισε η φαινομενολογία το πρόβλημα της διαφοράς μεταξύ του  αντικειμενικού, επιστημονικού κόσμου και του υποκειμενικού  κόσμου-της-ζωής; Επιχειρεί να δείξει ότι οι ακριβείς/μαθηματικές   επιστήμες έχουν την προέλευσή τους στον κόσμο-της-ζωής.Στηρίζονται στον  κόσμο-της-ζωής. Οι ακριβείς επιστήμες  αποτελούν μια μετατροπή της  εμπειρίας στην οποία δίδονται άμεσα  τα πράγματα μέσα στον κόσμο: ωθούν  αυτή την εμπειρία σε ένα υψηλότερο πεδίο ταυτοποίησης, και σύστοιχα  μετατρέπουν τα αντικείμενα της εμπειρίας σε μαθηματικά αντικείμενα που  έχουν γίνει ιδεατά. Ίσως φαίνεται ότι οι ακριβείς επιστήμες ανακαλύπτουν  ένα νέο και διαφορετικό κόσμο, αλλά αυτό που πράγματι κάνουν είναι,  σύμφωνα με τη φαινομενολογία, να υποβάλλουν τον καθημερινό κόσμο σε μια  νέα μέθοδο.

...................................................... 

Δε  θα μπορούσαμε να ζήσουμε σε ένα κόσμο σαν αυτό που προβάλλει η  επιστήμη: μπορούμε να ζήσουμε μόνο μέσα στον κόσμο-της-ζωής και αυτός ο  βασικός κόσμος έχει τις δικές του μορφές αλήθειας και  επαλήθευσης, μορφές που δεν εκτοπίζονται, αλλά απλά και μόνο  συμπληρώνονται, από την αλήθεια και την επαλήθευση που εισάγει η νεότερη  επιστήμη.'' 

(Robert Sokolowski, Εισαγωγή στη Φαινομενολογία, μεταφρ. Παύλου Κόντου)

2010-10-02T19:08:00.001+03:00

Mplim

Τένκιου ggέλ φορ δι αντίξιον!

2010-09-28T13:53:00.002+03:00

Εννοείται πως θα τ'ακούω σερί μέχρι....να το σιχαθώ :-)

In my current view, ...

2010-09-24T15:43:00.002+03:00

Τα πράγματα και οι καταστάσεις φοριούνται με διαφορετικούς τρόπους κάθε φορά. 

Σαν τα ρούχα στα δοκιμαστήρια των μαγαζιών που αλλάζουν σχήματα και διαθέσεις.

Mplom

2010-09-19T04:16:00.003+03:00

Goya

Skyshapers

2010-09-16T14:01:00.029+03:00

Λατρεύω

2010-09-14T11:54:00.002+03:00

το

Χοχλιοί μπουρμπουριστοί

2010-09-10T00:50:00.004+03:00

μπουρμπουλήθρα

μπουρλότο

μπουρέκι

μπούρδα

μπουρίτο

μπουρί

μπούρμπερη

μπούρκα

μπουρίνι

Μπούρμα

μπουρζουαζία

μπουρ-μπουρ

μπουρνούζι

Μπουρνάζι

μπουρμπουρίζει η κοιλιά μου..

μας τα'κανες μπουρέκια!

η μπουρζουαζία στην εξουσία, δώσε τα ρέστα σου για μια βραδιά

για μια βραδιά...

 φορούσες και στο χωριό σου Μπούρμπερη;

μπουρί να τα'χω παίξει κιόλας

Mplim

Don't get me wrong

2010-09-06T17:26:00.002+03:00

You...sun of a beach!!

Mplim

comb-inations

2010-09-02T15:05:00.000+03:00

Πια

2010-08-17T15:53:00.003+03:00

Δεν αντέχω πια τα υπονοούμενα. Κι υπάρχει μια λέξη σφηνωμένη στο μυαλό μου εδώ και μέρες: αφτιασίδωτος.

Έχω χαθεί στις σελίδες ενός μπλε βιβλίου και περνάω υπέροχα. Δεν περιμένω πια τη μεγάλη αλήθεια.

Μια πάπια μα τι πάπια! Μια πάπια με πα-πιά!

Mplim-Mplom

:)

2010-08-07T11:08:00.000+03:00

Στη δράση κολλάει το σίδερο.

The dream

2010-08-02T02:04:00.008+03:00

Η Λορίν προσπάθησε να γράψει μια δυο προτάσεις που να έχουν νόημα, χωρίς να την αφορά το περιεχόμενό τους. Σκέφτηκε πόσο όμορφο είναι να επινοείς ιστορίες που να μην έχουν καμία σχέση με τη ζωή σου. Είναι ανώδυνες αυτές οι ιστορίες, αν τα καταφέρεις να μη σου ξεφύγουν.Ξεκίνησε,λοιπόν, να γράφει μια ανάλαφρη, αέρινη ιστορία για ένα αεροπλάνο που βρισκόταν σ'ένα πλωτό σπίτι. Η Λορίν που είχε τόση ανάγκη να πατά γερά τα πόδια της στη γη, θέλησε να χτίσει μια ιστορία πάνω στη θάλασσα που θα σκορπιζόταν αργότερα στον αέρα.

Πάνω στη θάλασσα αρχίζει η ιστορία του κοριτσιού με το αεροπλάνο. Ένα αεροπλάνο ούτε μεγάλο μα ούτε και μικρό. Ένα αεροπλάνο στα μέτρα της ήταν αυτό που είχε ένα μοναδικό προορισμό: ψηλά, πολύ ψηλά...Στάθηκε δίπλα του το κορίτσι, χαζεύοντας την αποφασιστική του όψη. Είναι πάντα έτοιμο και με περιμένει, μονολόγησε. Ο αέρας άρχισε να φυσά γλυκά και το κορίτσι αποκοιμήθηκε. Κάποια στιγμή, άπλωσε το χέρι της πάνω από τα κλειστά της μάτια, αλλά τα όνειρα τρυπώνουν από την παραμικρή χαραμάδα που βρίσκουν ανοιχτή. Που μας διέφυγε. Που πάντα μας διαφεύγει, για να χάνουμε το δρόμο μας. Ή και να τον βρίσκουμε. Δεν μπόρεσε να το πιάσει. Ο αέρας φυσούσε δυνατά και το παρέσυρε μέσα στη θάλασσα. Το αεροπλάνο της. Το αεροπλάνο που ήταν στα δικά της μέτρα. Μα όχι, δε μπορεί! Πώς βρέθηκε ξαφνικά εκείνο το μικρό αγόρι εκεί  πέρα; Και γιατί την κοιτάει με τέτοια θλίψη; Στ' αλήθεια μπορεί να της  το φέρει πίσω. Είναι ακριβώς δίπλα του, διάολε! Γιατί δεν προσπαθεί;Αλλά όχι, κάτι κρατάει...Δε μπορεί να την αφορά αυτό που κρατάει, όμως. Αυτό είναι πολύ μικρό! Τον βλέπει να πλησιάζει το σπίτι. Πλησιάζει αργά-αργά, σαν να θέλει ν'αποφύγει κάτι. Στέκεται με βλέμμα χαμένο, στην άκρη του πλωτού της σπιτιού, περιμένοντας κάποιον να της φέρει κάτι που σίγουρα δεν την αφορά. Πώς μπορεί να την αφορά κάτι που δεν είναι στα μέτρα της; 

"Τί είναι αυτό; Τι!" 

Το αγόρι, με ψύχραιμο ύφος, της δείχνει ένα ξεφούσκωτο αεροπλανάκι. 

"Δε μπορεί, κάποιος μου κάνει χοντρή πλάκα εδώ πέρα! Θέλει να με τρελάνει."  

"Ηρεμήστε, δεσποινίς. Το αεροπλάνο σας κρατάω. Κοιτάξτε το καλά. Μπορεί να είναι ξεφούσκωτο πια, αλλά μπορείτε να το ξαναφτιάξετε στα μέτρα σας." 

"Μα αυτό είναι μόνο ένα παιχνίδι. Και μάλιστα ξεφουσκωμένο! Δε γίνεται...Το δικό μου αεροπλάνο; Δε γίνεται."

"Το αγαπούσατε πολύ το αεροπλάνο σας;"  

"Πολύ"

"Τότε θα πρέπει να παρηγορείστε βλέποντας πως ήταν μόνο ένα παιχνίδι. Ένα παιχνίδι ανάλαφρο όπως ο αέρας, άλλοτε φουσκωμένο όπως η θάλασσα κι άλλοτε ξεφούσκωτο. Κάτι που αν τελικά το χάνατε, θα ξεχνιόταν πολύ εύκολα. Δε σας παρηγορεί καθόλου αυτό;"

"..."

"Πράγματι. Δεν είναι τόσο σπουδαίο, όσο θα θέλατε". Το αφήνει από τα χέρια του.

 Η Λορίν θέλησε να γράψει μια ανάλαφρη, αέρινη ιστορία. Όμως, κάπου της ξέφυγε, όπως το όνειρο του κοριτσιού, και κατέληξε στη γη. 

Mplim

ΑΒ

2010-07-20T23:57:00.006+03:00

Μ'εχει πιάσει μια χαρά, μια απίστευτα κουλ χαρά (δηλαδή όχι για κάτι συγκεκριμένο)τις τελευταίες μέρες. Κάνει ζέστη, κάνει ζέστη πολλή και γω δεν την αντέχω με τίποτα τη ζέστη. Με αποσυντονίζει, με εμπαίζει,  υπονομεύει τις υπαρξιακές αναζητήσεις μου, με κάνει μια τιποτένια, μια ρηχή, μια ξεδιάντροπη.......ευτυχισμένη λιγούρα, περιπλανώμενη στις υπεραγορές του ΑΒ και του πουλιού το γάλα, αντιμέτωπη με κοσμοϊστορικά διλήμματα τύπου "λαχανί ή ροζ οδοντόβουρτσα", "φέτα Χαλκιδικής ή Κεφαλλονιάς", "ένταμ ή έμενταλ", "κρεμοσάπουνο milk n' honey ή almond" "tuboflo ή mr muscle", "πάω  καλά ή και τι έγινε που δεν πάω;". Και να που βρέθηκε η απάντηση στο τελευταίο ερώτημα, 2 βήματα πιο πέρα: "Ρε μαλάκα, τι να πάρω; Με ραβδώσεις ή με γεύση φράουλα;". Μα είναι λογικό δίλημμα αυτό, ρε κοπελιά;;; Μια χαρά νορμάλ είμαι δηλαδή, αλλά ας μην το κάνω και θέμα γιατί το καλοκαίρι δεν έχει τελειώσει ακόμα.. Τελείωσε, όμως, κάποια στιγμή αυτή η περιπλάνηση μέσα στα χρώματα, τ' αρώματα, τις ραβδώσεις και τις χημικές ενώσεις και ήγγικεν η ώρα της επιστροφής στο γλυκό μου το σπιτάκι. Περήφανη που διάλεξα τα καλύτερα, τα τοποθετώ στις θέσεις τους, κάθομαι, ανάβω τσιγάρο και σκέφτομαι τι θα μαγειρέψω. Κατεβάζω διάφορες ιδέες, φαντασιώνομαι τη γεύση τους, κάτι με χαλάει όμως, α ναι, ναι το βρήκα, αυτό θα κάνω!, αλλά γαμώτο μου θα μου πάρει πολλή ώρα και ,στο μεταξύ, λίγο η κούραση της περιπλάνησης, λίγο το πρώτο ύπουλο χασμουρητό, λίγο......η ζέστη -αυτή η καταραμένη η ζέστη!- μ'έχουν αποτελειώσει και ξαφνικά ο λιτός κι απέριττος συνδυασμός ψωμιού και φέτας, με συναρπάζει όσο ..δε θα μπορούσα να φανταστώ λίγη ώρα πριν. Άσε που δε θα επιβαρύνω και το στομάχι βραδιάτικα και θα κοιμηθώ σαν πουλάκι..

zZZzZZZZzzzzzzzzzzZZZzzzzZZZZzzzZZzzZzZZZZzzzzZZZZZzzzzzzzZz

-Τοκ, τοκ.

-Ποιός;

-Εφιάλτης "17 Ιουλίου 2010 νο1", να περάσω;

-Κάτι μου θυμίζει η φωνή σου..Γνωριζόμαστε από κάπου;

-είμαι ανανεωμένη έκδοση του "16 Ιουλίου 2010".

-ααα ναι, θυμάμαι λίγο..που ήμουν σ'ένα...

-κάτσε να σε βοηθήσω, μην κουράζεσαι!

-ΑααΑαααΑΑΑΑα!!!!!!!!

-Sweet dreams, honey..

zzzzzzzzZZZZZZZZzzzzzzzzzZzzzzzzzzzZZzzzzZZZZZZzzzzzZZzzZZZzZ

-Τοκ. Τοκ, τοκ.

-Ποιός είναι πάλι;

-Εφιάλτης "μη λέμε πάλι τα ίδια νο2". Να περάσω, ε;

-Βρε ουστ! 

-Ρε μαλακίες σου έλεγε ο άλλος και σε τρόμαξε. Κάτσε να σου πω!

-Τι μαλακίες δηλαδή;

-Ε να...

-ΑαΑΑΑΑΑαααΑ!!!!!

-Sweet dreams, honey..

zzzZZzZzzzzzzzzΖΖzzZZzzz.......Αααα:)))........

-Τοκ.

-Ναι!;

-Εφιάλτης νο3;

-Ναι!

-Κοίτα μαλάκα μην τολμήσεις κι έρθεις τώρα που είμαι στου ΑΒ και ψωνίζω όνειρα γλυκά με γεύση "φράουλα ή μήλο;;;" γιατί θα σε βάλω να καταπιείς αυτό με τις ραβδώσεις. 

Mplim

Identical feelings

2010-07-08T15:33:00.006+03:00

Άνταμ Έχεις ένα μακρύ κοντάρι;

Μπαμπάς όχι δυστυχώς

Άνταμ ή μια σκάλα;

Μπαμπάς τί σου χρειάζεται;

Άνταμ θέλω να ρίξω κάτω τον ήλιο και να τον κόψω στα δύο και να τον δώσω στη μαμά

να τον μαγειρέψει και θα τον φάμε

Μπαμπάς μα τί θα κάνουμε χωρίς τον ήλιο στον ουρανό;

Άνταμ εμένα δε μ'αρέσει

Μπαμπάς τί κακό του βρίσκεις;

Άνταμ είναι βαρετός

Μπαμπάς μα είναι ο ήλιος. Εμένα μ'αρέσει πολύ ο ήλιος.

Άνταμ θα βρω άλλον

Μπαμπάς πώς;

Άνταμ θα τον αγοράσω

Μπαμπάς πού;

Άνταμ στο σουπερμάρκετ

Μπαμπάς χαίρομαι που δεν έχω σκάλα αν τη θέλεις για να φτάσεις τον ήλιο

Άνταμ ε μπαμπά (παύση)

δεν έχεις τίποτα ν'ανέβω απάνω να σταθώ στις μύτες των ποδιών μου και να τον

βγάλω απ'τη μέση μ'ένα ξύλο;

(από το βιβλίο του Ronald Laing, "Συνομιλίες με παιδιά")

Observing life through the glass

2010-07-03T22:56:00.002+03:00

Η αγωνία μου είναι φως

2010-06-16T22:45:00.001+03:00

Η αγωνία μου είναι φως
    Μες στο σκοτάδι που γυρνάω
         Και μου θυμίζει διαρκώς
                       Που έχω να πάω


                  Η αγωνία μου είναι φως
      Πάνω απ’ τη λάσπη που βουλιάζω
  Και μου θυμίζει διαρκώς
Που να κοιτάζω


Η αγωνία είναι φωτιά
    Που αχρηστεύει το μυαλό μου
           Μα έτσι μαθαίνω αληθινά
                   Τι είναι δικό μου


                   Η αγωνία είναι φωτιά
     Που καταστρέφει το μυαλό μου
  Μα έτσι μαθαίνω τελικά
Τι είναι δικό μου


Η αγωνία μου είναι φως
    Πάνω απ’ τη λάσπη που βουλιάζω
                Και μου θυμίζει διαρκώς
                             Που να κοιτάζω


                        Η αγωνία μου είναι φως
             Μες στο σκοτάδι που γυρνάω
      Και μου θυμίζει διαρκώς
Που έχω να πάω


Η αγωνία είναι φωτιά
      Που αχρηστεύει το μυαλό μου
              Μα έτσι μαθαίνω αληθινά
                        Τι είναι δικό μου


                       Η αγωνία είναι φωτιά
           Που καταστρέφει το μυαλό μου
   Μα έτσι μαθαίνω τελικά
Τι είναι δικό μου 

2010-05-20T01:39:00.008+03:00

καμιά φορά είναι ωραίο να χάνεσαι

σ'όλα εκείνα που δεν έχει νόημα να χάνεσαι

να χάνεσαι

όταν θυμάσαι να γυρίσεις πίσω.

σκέφτομαι ήρεμα τον τελευταίο καιρό

παραδόξως

κι αυτό είναι όμορφο

η κούραση ομορφαίνει τη σκέψη

την μαλακώνει.

κι ούτε θέλω να κοιμηθώ

η μέρα δε μου φτάνει

δανείζομαι απ'τη νύχτα

λίγο χρόνο για χάσιμο.

Mplom

Mplimplosophy

2010-05-13T02:15:00.016+03:00

Don't look for grand reasons behind human actions,

for humans do either the most evil or the most noble things

out of boredom.

Grandeur lies in their daily struggle

to imitate life.

Mplom

Even kitsch is useful

2010-04-17T01:25:00.000+03:00

Pale shots

2010-03-27T16:42:00.004+02:00

Συνωμοσίες

2010-03-20T18:38:00.013+02:00

Άδειες κουβέντες σε αυλές του ’80 πίσω απ’ τη θολή ομορφιά κιτρινισμένων φωτογραφιών θολώνει το τοπίο κάθε φορά που ξεμακραίνει στολίζεται η αλήθεια βάφεται χρώματα έντονα κόκκινο πορτοκαλί και μωβ γίνεται μπαρ του 2010 με αναφορές στο παρελθόν ρετρό φωτογραφίες που «τα σπάνε» γεμίζουν το κενό του παρόντος ή μήπως το τονίζουν;

«Ξέρεις κάτι;», ίσως να μου έλεγες, «δεν πρέπει να κρύβουμε το κενό, να κάνουμε πως δεν υπάρχει. Πρέπει να μιλάμε για το κενό». «Κι έτσι το ξορκίζουμε;» ίσως να σε ρωτούσα. «Έτσι το αποδεχόμαστε», θα επέμενες εσύ, προσπαθώντας να μου δείξεις έναν άλλο δρόμο από αυτόν που μας έχουν μάθει να ζούμε. «Μα γιατί να αποδεχτούμε το κενό;;», θα συνέχιζα μ’ εκείνη την απελπισία που νιώθει κάποιος όταν του γκρεμίζουν το υπαρξιακό του άλλοθι. «Γιατί η ελπίδα κοστίζει ακριβά», θα ήθελες ίσως ν’ απαντήσεις, αλλά είσαι αρκετά ευγενικός για να μου χαλάσεις το παιχνίδι.

Σε κανέναν δεν αρέσει να του χαλάνε το παιχνίδι κι έτσι συνεχίζουμε να χτυπιόμαστε σε μπαρ κόκκινα πορτοκαλί και μωβ κλείνοντας το μάτι ο ένας στον άλλο συνωμοτικά.

John Surman-Portrait of a romantic

Mplom

the music in my head

2009-05-22T12:28:00.005+03:00

one fine day

I've told every little star

destroying my image

2009-05-15T12:05:00.002+03:00

η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι

She said

2009-04-16T10:52:00.008+03:00

picture

Κι ύστερα σκάει ένα κύμβαλο άνοιξης, ξεπετάγονται από παντού πέταλα και αρώματα. Κάποιος σπέρνει στο μαύρο μου παπαρούνες. Τραβά τα μάτια μου στον ήλιο.

Paparouna

Under (my?) control

2009-04-02T13:19:00.012+03:00

Δεν αντέχω καθόλου τον εαυτό μου όταν βρίσκεται σε κατάσταση πανικού.Και λέω "βρίσκεται" αντί για "βρίσκομαι", επειδή αρνούμαι να αναγνωρίσω σ'αυτή τη συμπεριφορά εμένα,ή καλύτερα την εικόνα μου. Γιατί, ηλιθιωδώς, η εικόνα με πειράζει περισσότερο από αυτό που βιώνω όταν πανικοβάλομαι. Με πειράζει, γιατί φοβάμαι ότι τα πιο αυθεντικά στοιχεία του εαυτού μας αποκαλύπτονται κυρίως σε στιγμές πανικού παρά ηρεμίας που μπορείς να είσαι under control. Δεν, είμαι σίγουρη, όμως, ότι αυθεντικό είναι ό,τι βγαίνει αβίαστα από μέσα σου χωρίς να το ελέγχεις, γιατί, συνήθως, αυτές οι ασυνείδητες συμπεριφορές διαμορφώνονται στα πρώτα στάδια της παιδικής ηλικίας μέσα από τη διαδικασία της μίμησης. Εν ολίγοις, δε φταίω καθόλου εγώ που είμαι έτσι ή αλλιώς "μήπως ήθελα κι εγώ να είμαι έτσι;" ή αλλιώς "για όλα φταίνε οι γονείς". Από την άλλη δε με συμφέρει μια τέτοια παραδοχή, γιατί μ'αυτή τη λογική και οι "καλές" συμπεριφορές που αναπαράγω ασυνείδητα, αποδίδονται σ'αυτούς.Εν -ακόμα πιο- ολίγοις, είναι μεσημέρι,πριν από λίγο είχα πανικοβληθεί για διάφορα θέματα (ο πανικός είναι πάντα για πολλά πράγματα, ποτέ για ένα μόνο)και μόλις βρήκα λύση, άρχισα να φιλοσοφώ-ήρεμη πια- πάνω στο αίσθημα του πανικού χωρίς να βγάλω κάποιο συμπέρασμα για την αυθεντικότητά του, αλλά το γεγονός ότι κλείνω αυτό το κείμενο αμφιταλαντευόμενη, επιβεβαιώνει τουλάχιστον την αυθεντικότητα της μπλιμ-μπλομοπερσόνας μου. Μήπως ήθελα κι εγώ να είμαι έτσι;

Mplim

Το σύνδρομο της επικοινωνίας.

2009-03-14T13:56:00.011+02:00

Με κοιτάει με τα σχιστά του μάτια και το χαμόγελό του προδίδει όλα τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου του. Ανταποδίδω κι εγώ μ'ένα χαμόγελο που προδίδει τον οίκτο που αισθάνονται οι "φυσιολογικοί" γι'αυτά τα άτομα. Με ρωτά ευγενικά, δείχνοντάς μου ένα χαρτάκι που γράφει "Φυλής". "Πού είναι αυτός ο δρόμος;". Εντελώς ανυποψίαστα, του δείχνω προς τα πού να πάει. Τα μάτια του γυαλίζουν γεμάτα ζωή. "Εκεί έχει κόκκινα φωτάκια", μου λέει με νόημα. Του χαμογελάω υποτιμητικά. "Οι κοπέλες με περιμένουν", μου λέει, ελπίζοντας να συνεχίσουμε το διάλογο. Με ένα καλό βόλι που δεν εκφράζεται παρά μόνο σαν σκέψη, στρίβω στη γωνία. Αυτός πάει να βρει τα κόκκινα φωτάκια για τον ίδιο λόγο που ήρθε σ'εμένα. Εμένα με περιμένει ο Ζάπας με τις Μικρές ελευθερίες μιας μόγγολης ματιάς. Σάλια, μύξες, αίματα, ξεδοντιάρηδες κι όλη η σκληρότητα των εικόνων του δεν είναι αρκετά για να μου πει αυτό που θέλει. Όχι, ψέμματα, στην πρώτη σκηνή πετροβολεί τον σερνόμενο στα γόνατα θεατή, ενώ αυτός με οδοντοστοιχία ξεδοντιασμένου βρυκόλακα, χαχανίζοντας, ετοιμάζεται να του πιει ό,τι κινηματογραφική αισθητική διαθέτει. Ο Ζάπας επιστρατεύει όλη την ωμότητα και τη βιαιότητα του κόσμου για να αποκαθηλώσει την Αγία Ελληνική Οικογένεια. Αποκαθηλώνει μαζί και καθετί που ορίζεται ως τέχνη της κινούμενης εικόνας σε ένα επιληπτικό οπτικά μετακινηματογράφο. Κύριε Ζάπα, την επόμενη φορά καλύτερα ρωτήστε για να βγείτε στη Φυλής.

(written by ggl&mplim-mplom)

Self-defence

2009-02-25T09:56:00.004+02:00

lady in mauve, Lyonel Feininger

Εκπτώσεις

2009-01-28T12:24:00.014+02:00

photo

Μπαίνω σ’ ένα μαγαζί με ρούχα, κάπως κυριλέ ντυμένη, αλλά όχι κουλτουροκυριλέ. Σκέτο κυριλέ. Το μαγαζί έχει ένα πολύ συγκεκριμένο στυλ ρούχων. Μόνο κάζουαλ σε μια κουλτουρομινιμαλ γραμμή με λίγες τρέντυ πινελιές. Βέβαια, έτσι όπως το περιέγραψα μόνο συγκεκριμένο δε μοιάζει , αλλά η νοούσα νοείτο (δεν αφορά τους άρρενες αυτό το ποστ). Αφού εισήλθα, λοιπόν, στο «μαγαζί με άποψη» -την, τελικά, mainstream άποψη δηλαδή- η πωλήτρια αμέσως πήρε ένα ενοχλημένο ύφος που δήλωνε την παραφωνία μου στο χώρο Της (λες και σχεδίασε αυτή τα ρούχα). Δράττομαι της ευκαιρίας -και της αφορμής να ξεσπάσω σε κάποιον, αφού είχα ήδη νεύρα πριν μπω στο μαγαζί- να ξεχάσω τους ευγενικούς μου τρόπους και ζητάω να δοκιμάσω κάποια ρούχα με ύφος επιθετικό και σχεδόν (έως εντελώς) προστακτικό τόνο στη φωνή. Εντέλει, αφού τα δοκιμάζω όλα και ενώ η πρόθεσή μου ήταν να της κάνω το μαγαζί άνω κάτω και να μην αγοράσω τίποτα- εντάξει, είναι λίγο κατινίστικη συμπεριφορά, αλλά το’χω απωθημένο από τότε που είχα δει τη Julia Roberts στο Pretty Woman να κάνει το ίδιο- κατέληξα στο ταμείο…Αιφνιδιασμένη η πωλήτρια, που μάλλον είχε υποπτευθεί τις προθέσεις μου, σηκώνει τα φρύδια σε ένδειξη απορίας, σκάει χαμόγελο, συγκρατημένο στην αρχή και πλατύ μόλις έσκασα τα λεφτά. Συγχαρητήρια, συμβιβαστήκατε για ένα ρούχο:) Άλλη μια επανάσταση σε προσωπικό επίπεδο που πήγε κατά διαόλου. Πώς να μην πάνε και οι άλλες ύστερα…..θα συνέχιζε κάποιος, αλλά όχι, όχι, όχι κι άλλα κηρύγματα, όχι άλλη μουρμούρα, όχι κι άλλες ενοχές. Γιατί στο κάτω-κάτω εμένα αυτό το ρούχο μου φτιάχνει τη διάθεση κι ίσως φτιάχνει και τη διάθεση του κατσουφιασμένου κυριούλη απέναντί μου κι η ευχάριστη διάθεση ίσως γίνει αφορμή για να δημιουργηθούν όμορφες καταστάσεις και στην τελική ας αποδεχτεί ο καθένας το ρόλο του κι ας κάνει από τη θέση που βρίσκεται και με τα μέσα που διαθέτει ό,τι καλύτερο μπορεί. Δεν είμαστε όλοι για όλα. Δεν είμαστε όλοι για όλα. Λένε ότι αυτός είναι ένας ώριμος συμβιβασμός. Ξέρω γω; Κάποτε πίστευα ότι είμαι για όλα. Αλλά είναι περίοδος εκπτώσεων φαίνεται….η «ωριμότητα».

Ουγκ Ουγκ (=Καλή Χρονιά)

2009-01-05T10:39:00.008+02:00

Μπαίνει μέσα χωρίς να πει καλημέρα (για "καλή χρονιά" ούτε λόγος,"ψιλά γράμματα" που λέει κι ο παππούς μου).
-Πού είναι ο ......... (ο συνάδελφος)?
-Λείπει με άδεια
-Α (γκαρίζοντας)
-Ναι
-Και πότε επιστρέφει;
-Αύριο (των Θεοφανείων, δηλαδή, του απαντώ κι εγώ το όρνεο που έχω χάσει τις ημέρες)
-Αύριο;;;(συνεχίζει, κατά την προσφιλή του συνήθεια, γκαρίζοντας). Αφού αύριο είναι γιορτή, αύριο θα'ρθει αυτός;Χα;(κατά το χι χα βυσνί θύελλα σούζα τ'αλογάκι...)
-Ε μεθαύριο τελοσπάντων! (Πρρρ...άντε στο μαντρί σου τώρα!)

Το ερώτημα είναι γιατί δεν είπα δυνατά την σκέψη μου εντός της τελευταίας παρενθέσεως. Αφού το ζητούμενο πάντα είναι η επικοινωνία. Χα;

Mplim

2008-12-09T13:51:00.000+02:00

by Hans Zimmer

2008-09-08T10:59:00.002+03:00

#thunderbird(?)# τα πρώτα δευτερόλεπτα που ακούγεται μόνο η κιθάρα είναι μαγικά...

Συναρμολογώντας-όπως με βολεύει-τον Κούντερα

2008-09-05T10:08:00.010+03:00

(photo: Λία Ζαννή)

Έσκυβε κι άρχισε να βγάζει τις κάλτσες της. Αυτός ξεκούμπωνε το παντελόνι. Βιάζονταν. Στέκονταν βαθιά σκυμμένοι ο ένας απέναντι στον άλλο κι αυτός έβγαζε απ’ τα μπατζάκια το ένα μετά το άλλο τα πόδια του (τα σήκωνε ψηλά συνάμα λες κι έπαιρνε μέρος σε στρατιωτική παρέλαση) κι αυτή έσκυβε κάτω στο πάτωμα σπρώχνοντας τις κάλτσες ως τους αστραγάλους και μετά έβγαζε απ’ αυτές τα πόδια σηκώνοντάς τα ψηλά όπως ο Γιαν.
Έτσι έκαναν πάντα, αλλά μια μέρα συνέβη αυτό το ασήμαντο περιστατικό που δεν θα ξεχάσει ποτέ: Τον κοίταξε και δε μπόρεσε να κρατήσει το χαμόγελό της. Ήταν ένα χαμόγελο σχεδόν τρυφερό, γεμάτο κατανόηση και οίκτο, ντροπαλό χαμόγελο που ζητούσε συγνώμη από μόνο του, αλλά κι ένα χαμόγελο που αναμφισβήτητα ξυπνούσε κάποιο απρόσμενο φως γελοιότητας που φώτιζε όλη τη σκηνή. Έπρεπε να βάλει τα δυνατά του για να μη επαναληφθεί αυτό το χαμόγελο. Γιατί και μπροστά του άρχισε να αναδύεται η ξαφνική γελοιότητα δυο ανθρώπων που στέκονται σκυμμένοι ο ένας απέναντι στον άλλο και μέσα σε μιαν αλλόκοτη βιασύνη σηκώνουν ψηλά τα πόδια. Ένιωσε πως μόλις συγκρατιόταν να μη γελάσει. Άλλα ήξερε πως κατόπιν δεν θα μπορούσαν να κάνουν έρωτα. Το γέλιο ήταν εδώ σαν μια τεράστια παγίδα που καιροφυλακτούσε υπομονετικά στο χώρο κρυμμένη πίσω απ’ το λεπτό τοίχο. Ήταν μόνο μερικά εκατοστά που χώριζαν την ερωτική πράξη από το γέλιο κι αυτός τρόμαζε μήπως και τα διανύσει. Μερικά εκατοστά του μέτρου που τον χώριζαν από τα σύνορα, πέρα απ’ τα οποία τα πράγματα παύουν να έχουν κάποια έννοια…(σσ. 211-12)
…………………………………………………………….............
Από τι λοιπόν είναι το βλέμμα της τόσο βαρύ; Δεν είναι βαρύ απ ‘τις αναμνήσεις της εξηγεί ο νεαρός, παρά από τις τύψεις. Η Ταμίνα ποτέ δε θα συγχωρήσει τον εαυτό της που ξέχασε.
«Και τι πρέπει να κάνω;» ρωτάει η Ταμίνα.
«Να ξεχάσεις τη λήθη σου», λέει ο νεαρός.
«Με ποιο τρόπο;», χαμογελάει πικρά η Ταμίνα.
«Δεν ποθήσατε ποτέ να φύγετε;»
«Ποθούσα», παραδέχεται η Ταμίνα. «Ποθούσα τρομερά να φύγω. Αλλά για πού;»
«Κάπου που τα πράγματα είναι ελαφριά σαν αύρα. Εκεί όπου τα πράγματα έχασαν το βάρος τους. Εκεί όπου δεν υπάρχουν τύψεις»
«Ναι», λέει η Ταμίνα σαν υπνωτισμένη, «να πάω κάπου που τα πράγματα έχασαν το βάρος τους. Εκεί όπου δεν υπάρχουν τύψεις».(σ. 164)
…………………………………………………………................
Το γέλιο; Μήπως και δίνει πια κανείς σημασία στο γέλιο; Εννοώ το πραγματικό γέλιο που δεν έχει τίποτα το κοινό με το αστείο, την κοροϊδία και τη γελοιότητα. Το γέλιο, την απέραντη και σπάνια τέρψη, αυτή την ίδια την τέρψη…
Είπα στην αδερφή μου, ή αυτή σ’ εμένα, έλα, θέλεις να παίξουμε με το γέλιο; Ξαπλώσαμε πλάι πλάι στο κρεββάτι κι αρχίσαμε. Στην αρχή ήταν βέβαια μόνο υποκρισία. Αναγκαστικό γέλιο. Γέλιο γελοίο. Γέλιο τόσο γελοίο που έπρεπε να γελάσουμε. Κατόπιν ήρθε το πραγματικό γέλιο, πληθωρικό, που μας έφερε απέναντι σε μιαν απέραντη διάχυση. Γέλιο εκρηκτικό, επαναληπτικό, λικνιστικό, αδέσμευτο, εκρήξεις γέλιου υπέροχες, περήφανες και τρελές…Γελούσαμε ως το άπειρο του γέλιου του γέλιου μας…Ω γέλιο! Γέλιο της τέρψης, τέρψη του γέλιου ˙το να γελάς σημαίνει να ζεις τόσο βαθιά…*
…Οι δυο αδερφές στο κρεββάτι δεν γελούν για τίποτα το συγκεκριμένο, το γέλιο τους δεν έχει αντικείμενο, είναι έκφραση ύπαρξης που χαίρεται επειδή υπάρχει. Όπως ένας άνθρωπος που υποφέρει και στη δεδομένη στιγμή βογκώντας αφοσιώνεται στο πονεμένο του σώμα (κι είναι εντελώς εκτός παρελθόντος και μέλλοντος), έτσι και σ’ αυτό το εκστατικό γέλιο ο άνθρωπος δεν θυμάται, ούτε ποθεί, παρά φωνάζει στην ακριβώς δεδομένη στιγμή του κόσμου και δεν θέλει να ξέρει τίποτα έξω απ’ αυτήν. (σσ. 59-61)

(από «Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης», Μίλαν Κούντερα, εκδ. Οδυσσέας)

*απόσπασμα βιβλίου της Ανί Λεκλέρ, το οποίο παραθέτει στο δικό του ο Κ.

it's what you choose to see

2008-08-20T09:41:00.015+03:00

obsessions: a road to ... anywhere

sweet memories: smells like happiness

Hansel and Gretel

...

3 κλαψοτράγουδα για αντίο. Καλές διακοπές:-)

2008-08-01T11:27:00.004+03:00

α-ντί-ο

Δεν είναι απαισιόδοξο τραγουδάκι

2008-07-29T10:17:00.002+03:00

#απαισιόδοξο τραγουδάκι-ντίνος σαδίκης#

Psycho Kate Bush

2008-07-23T14:09:00.003+03:00

#Wuthering heights(movie trailer)# #Wuthering heights(live)#

Θέατρο σκιών

2008-07-22T08:56:00.010+03:00

Αφού τελείωσαν οι πρόβες, καληνύχτισε βιαστικά τους μαθητές, χωρίς όμως να παραλείψει τη συνηθισμένη κίνηση: λοξό βλέμμα στην άδεια σκηνή κι αμέσως μετά στους μαθητές που απομακρύνονταν. Όταν ακούστηκε πια το κλείσιμο της πόρτας, πήρε τρεις καρέκλες και τις έστησε στο κέντρο της σκηνής. Έκλεισε τα μάτια και περίμενε. Οι τρεις σκιές δεν άργησαν να εμφανιστούν. Πρώτα η Εικόνα, ύστερα η Σκέψη και τελευταίος ο Λόγος. Η Εικόνα και ο Λόγος κάθισαν στις αντικριστές καρέκλες κι ανάμεσά τους, λίγο πιο πίσω, κάθισε η Σκέψη. Ακολούθησαν κάποια βουβά κοιτάγματα, μα μετά από λίγο….

Εικόνα: Να συστηθώ, λοιπόν, με λόγια αφού δεν σας καλύπτει αυτό που βλέπετε. Είμαι μια κουρασμένη εικόνα. Είναι σημαντικό να το ξέρετε αυτό.
Σκέψη: Είναι ενδιαφέρον. Δημιουργεί ερωτηματικά. Ό,τι δημιουργεί ερωτηματικά είναι ενδιαφέρον.
Λόγος: Είστε όμορφη. Είστε μια όμορφη εικόνα.
Εικόνα: Σοβαρά, βρίσκετε όμορφες τις κουρασμένες εικόνες;
Σκέψη: Τις βρίσκω ενδιαφέρουσες.
Λόγος: Για του λόγου το αληθές, τις βρίσκω σαγηνευτικές.
Εικόνα: Θα ήθελα να μου το εξηγήσετε αυτό. Μου φαίνεται κάπως παράδοξο.
Σκέψη: Σας ενδιαφέρει ,λοιπόν, να μάθετε για τη εικόνα σας.
Λόγος: Δεν έχει κανένα ενδιαφέρον να εξηγείς το παράδοξο. Μάλιστα, όσο περισσότερο το εξηγείς, τόσο αυτό κρύβεται.
Εικόνα: Τότε προτιμάτε να μείνω μια ασαφής εικόνα;
Σκέψη: Μα πώς αλλιώς θα φανταστώ αυτά που θέλω;
Λόγος: Προτιμώ να είστε ο εαυτός σας.
Εικόνα: Ω! Μα έχω κουραστεί να υποδύομαι τον εαυτό μου. Τουλάχιστον, αυτόν που εγώ γνωρίζω. Θα ήθελα, λοιπόν, να μάθω γι’ αυτόν που βλέπετε εσείς.
Σκέψη: Ή αυτόν που επιτρέπετε να βλέπουν οι άλλοι.
Λόγος: Εγώ βλέπω όσα εσείς θέλετε να κρύβετε.
Εικόνα: Σας είπα ότι είμαι πολύ κουρασμένη. Δεν έχω καμιά διάθεση να κρύψω τίποτα.
Σκέψη: Μα ο ρόλος σας είναι να κρύβετε. Πρέπει να παίξετε το ρόλο σας!
Λόγος: Αγνοήστε για λίγο την κούρασή σας. Δεν κουραστήκατε να είστε μια κουρασμένη εικόνα;
Εικόνα: Ποτέ δεν κουράζομαι να είμαι αυτό που αντέχω.
Σκέψη: Δοκιμάστε τα όριά σας ξανά.
Λόγος: Σεβαστό. Κι εγώ ήδη σας έχω κουράσει αρκετά.
Εικόνα: Αφήστε τους τύπους και τους ευγενείς σας τρόπους για τους άλλους. Αυτά είναι που με κουράζουν περισσότερο από καθετί άλλο.
Σκέψη: Ναι, μόνο που η άρση των τύπων δημιουργεί την ψευδαίσθηση της οικειότητας και η οικειότητα είναι σαν το σεβασμό. Κερδίζεται με τον καιρό και όχι εκ του μηδενός.
Λόγος: Ας μιλήσουμε τότε γι’ αυτά που δε σας κουράζουν.
Εικόνα: Δε με κουράζει η επανάληψη.
Σκέψη: Ε βέβαια, εγγυημένα πράγματα.
Λόγος: Αντίθετα, οι αλλαγές πρέπει να σας κουράζουν πολύ, ε;
Εικόνα: Ακούστε. Πάλευα πολλά χρόνια να μάθω καλά το ρόλο μου. Έσπασα τα μούτρα μου αμέτρητες φορές και μόνο μια συμπαγής μάσκα μπορούσε να με γλιτώσει από την ολοκληρωτική καταστροφή. Όταν πια τον έμαθα καλά, συνειδητοποίησα ότι όσες δυστυχίες κι αν με πλησίαζαν, καμιά δεν έμενε παραπάνω απ’ όσο έκανα εγώ κέφι. Η μάσκα είχε πάρει πια το σχήμα του προσώπου μου. Δεν ξεχώριζε απ’ αυτό.
Σκέψη: Πώς το λέει εκείνος ο Συριανός να δεις…Α, ναι! «Μες τα τείχη που’ χει χτίσει ο καθένας για να ζήσει…»
Λόγος: Κι έτσι πια κυκλοφορείτε ελεύθερη κι ωραία. Ελεύθερη απ’ τον πόνο κι ωραία όπως τα παραμύθια…
Εικόνα: Δεν ξέρω. Στ’ αλήθεια δεν ξέρω. Είχατε δίκιο ,τελικά, που δεν θέλατε να εξηγήσετε το παράδοξο. Κακώς επέμεινα. Και τώρα αισθάνομαι ότι ήρθε η ώρα να σας αποχαιρετήσω. Αντίο, ίσως να μην τα ξαναπούμε.
Σκέψη: Ας αποσυρθώ κι εγώ με τη σειρά μου. Σιχαίνομαι τους αποχαιρετισμούς.
Λόγος: Αν και δεν θα ήθελα να έχω τον τελευταίο λόγο, αντίο. Το αντίο πάντα πονάει ακόμη κι αν ξέρω πως θα τα ξαναπούμε.

Αισθάνθηκε σαν να ξυπνούσε μετά από νάρκωση. Όταν άνοιξε εντελώς τα μάτια, έκανε τη συνηθισμένη κίνηση. Έριξε ένα λοξό βλέμμα στις άδειες καρέκλες της σκηνής κι ένα προς τα πίσω. Μα δεν είδε κανένα να φεύγει. Μισοφόρεσε το παλτό και κατευθύνθηκε βιαστικά προς την έξοδο.

#Μαγική εικόνα#

Mplim-Mplom

games, games, games...

2008-06-30T14:36:00.003+03:00

διανύω φάση παλιμπαιδισμού(εδώ κ πολλά χρόνια). γράφω, λοιπόν, σ'ένα χαρτάκι μια ευχή με συγκεκριμένο deadline πραγματοποίησης(τέτοια απαιτητικότητα). λήγει η προθεσμία,η γραμμένη-κυριολεκτικά και μεταφορικά- ευχή δεν πραγματοποιήθηκε, αλλά εκείνη τη στιγμή της απογοήτευσης σκεφτόμουν τί καλά που θα'ταν να'χα λίγο κρασί(για να πνίξω τον πόνο μου) και ξαφνικά χτυπάει το κουδούνι, ανοίγω την πόρτα(σώωπα) και αντικρύζω την απο μηχανής θεά και θεία μου, μ'ένα μπουκάλι σπιτικό κρασί στα χέρια! Και ως άνθρωπος που βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο(και ξεχειλισμένο ενίοτε, ως φαντασμένη), ένιωσα την ίδια-περίπου- ικανοποίηση που θα ένιωθα και με την πραγματοποίηση της γραμμένης ευχής. Περίπου ε.

what about your mood?

2008-06-27T12:42:00.002+03:00

Μπουρλότο στη μιζέρια!-Σε λάθος εποχή γεννήθηκα-80's strikes again! Yeah!!!

2008-06-26T11:36:00.001+03:00

Maria Magdalena-Sandra

It's all a game

2008-06-24T09:28:00.006+03:00

the crying game(song)

Άνιση μάχη>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

2008-06-20T11:03:00.011+03:00

(photo: Imogen Cunningham)

Αφού ο γραπτός λόγος είναι άλλη μια εικόνα, γιατί να είναι περισσότερο ισχυρή από ένα σώμα; Οι λέξεις εγκλωβίζουν συναισθήματα, εφόσον τα ονομάζουν, ακόμη κι αν αγγίζουν τη ψυχή ή το μυαλό-όπως θες πες το- αυτών που τις διαβάζουν. Ίσως, βέβαια, κάποιες φορές να καταφέρνουν ν'αγγίξουν και το δέρμα. Μα τότε είναι που γίνονται τα πράγματα επικίνδυνα. Γιατί τότε πια, δεν έχουμε κανένα έλεγχο πάνω τους. Μπορούμε να απομακρύνουμε το χέρι που μας αγγίζει, ίσως γιατί "πονάει" το άγγιγμά του, αλλά δεν μπορούμε να υπερασπίσουμε το σώμα μας ενάντια στις λέξεις που το εξουσιάζουν. Κι όταν σκέφτομαι ότι αυτό που εξουσιάζει το σώμα μπορεί να μην είναι τίποτα παραπάνω από μια χαρισματική γραφή, προτιμώ να αφήνομαι στην μαγεία ενός χαρισματικού, άλλου σώματος, έστω αν κι αυτό εμπλέκεται, με τον τρόπο του, σε -πιο άδολα- διανοητικά παιχνίδια. Είναι η μόνη μαγεία που αξίζει να μην αποδομηθεί. Ας χαθεί όποτε το θελήσει εκείνη. 

Mplom

Διακοπή για διαφημίσεις.

2008-06-17T10:47:00.005+03:00

Χανιά

Ρέθυμνο

Η -άλλη- διπλή κατάφαση

2008-05-19T09:37:00.007+03:00

Συνήθως, η μόνιμη κατάφαση σε όλα, είναι δείγμα βαθειάς αδιαφορίας για όλα. Κάθε κατάφαση του μη εκλεκτικού ανθρώπου, είναι κατάφαση προς το θάνατο.

Mplom

Καμιά φορά...

2008-05-09T11:37:00.007+03:00

...το να μη κάνεις κάτι, είναι η μέγιστη δήλωση της επιθυμίας σου να το κάνεις.-

heart and soul

Mplim

Wrong timing

2008-05-07T10:04:00.007+03:00

Η άγνοια

Το μάθημα

Η άχρηστη γνώση

Mplom

"Μυρίζεις θάνατο μα εγώ σε γυροφέρνω..."

2008-05-07T09:59:00.005+03:00

(ένα από τα πιό όμορφα γκράφιτι, κάπου στην Αθήνα..)

Νικόλαος Λύτρας

2008-04-03T10:18:00.002+03:00

Όταν ο ζωγράφος καταφέρνει να αποτυπώσει στον καμβά ένα τέτοιο ύφος, νομίζω ότι δεν χρειάζεσαι περισσότερους λόγους για να επισκεφθείς την έκθεσή του.

Pour ne pas vivre seul - Dalida

2008-04-03T09:22:00.007+03:00

(Ντίκος Βυζάντιος)

Pour ne pas vivre seul

On vit avec un chien

On vie avec des roses

ou avec une croix

Pour ne pas vivre seul

On's fait du cinéma

On aime un souvenir

une ombre, n'importe quoi

Pour ne pas vivre seul

On vit pour le printemps

et quand le printemps meurt

pour le prochain printemps

Pour ne pas vivre seule

Je t'aime et je t'attends

pour avoir l'illusion

de ne pas vivre seule

Pour ne pas vivre seul

des filles aiment des filles

et l'on voit des garçons

épouser des garçons

Pour ne pas vivre seul

D'autres font des enfants

des enfants qui sont seuls

comme tous les enfants

Pour ne pas vivre seul

On fait des cathédrales

où tous ceux qui sont seuls

s'accrochent à une étoile

Pour ne pas vivre seul

Je t'aime et je t'attends

pour avoir l'illusion

de ne pas vivre seul

Pour ne pas vivre seul

On se fait des amis

et on les réunit

quand vient les soirs d'ennui

On vit pour son argent

ses rêves, ses palaces

mais on a jamais fait

un cercueil à deux places

Pour ne pas vivre seul

Moi je vis avec toi

je suis seule avec toi

tu es seul avec moi

Pour ne pas vivre seul

On vit comme ceux qui veulent

se donner l'illusion

de ne pas vivre seul

Μονόλογοι Ι

2008-03-27T13:16:00.004+02:00

ΥΠΟΣΧΕΣΗ

είδες σε έφερα είπες πάντα κρατάω τις υποσχέσεις μου είπες όχι απάντησα όχι πάντα δεν τις κρατάς πάντα ήμουν συλλογισμένη δεν ήξερα αν έπρεπε να το πω αλλά το είπα πάντα λέω χωρίς να πρέπει αυτά που θέλω να πω κι αυτά που θέλω να πω άλλοτε είναι πράγματι αυτά που θέλω να πω κι άλλοτε είναι άλλα θέλω να πω κάτι άλλο και λέω αντί αυτού κάτι άλλο λέω δηλαδή άλλα αντί άλλων αλλά μία ισχυρή θέληση με οδηγεί να τα πω μία θέληση προς εκφορά λόγου δυνατή και ορμητική που τίποτα δεν της αντιστέκεται παρ’ ολ’ αυτά δεν είναι ο λόγος για τον λόγο έχω πράγματι κάτι να πω μόνο που αυτό που λέω παραλλάσσει την αλήθεια αυτού που έχω να πω οι λέξεις παρεκκλίνουν της πορείας τους η επιλογή τους είναι λανθασμένη δεν είναι όμως ούτε αυτό ακριβώς δεν είναι δηλαδή ζήτημα λάθος έκφρασης είναι ζήτημα μεγέθους επιθυμίας μία μεγάλη επιθυμία με κάνει να λέω λόγια που δεν της αντιστοιχούν αντιστοιχούν σε μία άλλη μικρότερη ή λίγο διαφορετική επιθυμία στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα παράπονο που εκφέρεται κάθε φορά αλλιώς το παράπονο αφορά το παρελθόν και το παρόν το παράπονο αφορά τις προσδοκίες του παρελθόντος που πέρασαν και μέσα κοιμούνται χωρίς εκπλήρωση λέω τότε λοιπόν όχι δεν κρατάς πάντα τις υποσχέσεις σου και ρωτάς εύλογα εσύ ποια υπόσχεση λοιπόν δεν κράτησα και εγώ τότε ονομάζω την υπόσχεση την λέω με παράπονο παράπονο όχι μόνο γιατί δεν έπρεπε να μιλήσω αλλά και γιατί και να κρατήσεις εκ των υστέρων μία υπόσχεση η ώρα είναι λάθος όλα τα πράγματα έχουν την ώρα τους όταν η ώρα έχει περάσει τότε δεν έχει νόημα να επιμένουμε αλλά πάντα επιμένουμε στις ανεκπλήρωτες επιθυμίες ακόμα κι αν πλέον δεν τις έχουμε δεν θέλω πια να κρατήσεις εκείνη την υπόσχεση γιατί σταμάτησα να πιστεύω σε αυτήν σταμάτησα να επιθυμώ το αντικείμενο της υπόσχεσης αλλά ίσως να ξαναρχίσω αν το κάνεις ίσως και αν κάνουμε το λάθος πράγμα τη λάθος ώρα ο χρόνος να γυρίσει πίσω και η βεβαιότητα που δημιούργησε η ανεκπλήρωτη υπόσχεση η ανεκπλήρωτη προσδοκία να μεταστραφεί στην βεβαιότητα της εκπληρωμένης υπόσχεσης της εκπληρωμένης προσδοκίας ίσως τότε να εννοήσεις την υπόσχεση μία φορά για πάντα χωρίς τον φόβο του λάθους χωρίς την υπόνοια του ψεύδους χωρίς την προσμονή του τέλους χωρίς την άδεια ψυχή με γεμάτη ψυχή που αδειάζει και ξαναγεμίζει ασταμάτητα αστέρευτα σαν το κρασί του εν Κανά γάμου

ΑΦΗ

που είναι το κινητό το πήραμε άραγε μαζί ρώτησες κι άρχισες να ψάχνεις τον σάκο τον σάκο που ήταν ως πάντα γεμάτος ως πάνω γεμάτος κι ανάκατος πράγματα σωριασμένα στον σάκο το ένα μέσα στο άλλο μπλεγμένα μεταξύ με το χέρι βαθιά χωμένο μέσα στην τρύπα εξερευνούσες το σκοτεινό άδυτο νάτο εδώ είναι είπες μάλλον αυτό είναι αν και δεν είμαι σίγουρος γιατί απλώς το έπιασα νομίζω ότι το έπιασα είπες νομίζω πως αυτό που έπιασα ήταν αυτό που έψαχνα και τότε συνεχίσαμε τον δρόμο μας γιατί να μην είναι αυτό που έπιασες αυτό που ζητάς αυτό που έπιασες και δεν είδες είναι πάντα αυτό που ζητάς πρέπει να εμπιστεύεσαι την αφή όσο και την όραση είπα ίσως και παραπάνω σκέφτηκα αφή μυρωδιά πιο κοντά στη μνήμη πιο κοντά στην αλήθεια γιατί πιο κοντά στο σώμα από την όραση για να μυρίσω για να αγγίξω πρέπει να είμαι κοντά σε επαφή ο ένας πάνω στον άλλο μόνο ο ένας πάνω στον άλλο είναι η αλήθεια

(Μονόλογοι- Φοίβη Γιαννίση)

2008-03-18T14:22:00.002+02:00

Smog-I break horses

Φ-Δ-Α-Γ-Ο

2008-03-04T09:03:00.007+02:00

Ο Φ περίμενε μήνυμα από τη Δ. Η Δ περίμενε μήνυμα από τον Α. Ο Α περίμενε μήνυμα από τη Γ. Η Γ περίμενε μήνυμα από την Ο. Η Ο απόφασισε να κλείσει τον κύκλο των ετεροφυλικών της σχέσεων, στέλνοντας ένα αποχαιρετιστήριο μήνυμα στον Φ, για ν'ανοίξει το μενού του κινητού της, δυο μέρες αργότερα, να μπει ξανά στα μηνύματα και να στείλει ένα σύντομο αλλά χορταστικό στην Γ. Ευτυχώς που οι προσδοκίες κάποιων ταυτίζονται, έστω και λίγο ετεροχρονισμένα. Και ζήσανε αυτοί καλά, αλλά εμείς θέλουμε να γελάσουμε. Με τον πόνο των άλλων; Με τον πόνο των θνητών, δηλαδή τον θνητό πόνο, εν γένει. Γιατί μη μου πεις ότι δε σου προκαλεί γέλιο, έστω και λίγο πικρό,η εικόνα αυτών των προσώπων που αντικρύζουν την πλάτη κι όχι τα μάτια αυτού που επιθυμούν, αφού τα μάτια αυτού που επιθυμούν είναι στραμμένα αλλού: σε μια άλλη γυρισμένη πλάτη. Και πάει κλαίγοντας, τελικά, γιατί μόνο γέλιο δε μπόρεσε να βγάλει αυτή η εικόνα απ'τη γωνία που τη φωτογράφισα. Αλλά δεν αγχώνομαι, ξέρω ότι στα αμέσως επόμενα δευτερόλεπτα, θα "το πάρω αλλιώς". Κι'αυτό ακριβώς είναι που γελοιοποιεί το θνητό στα ίδια του τα μάτια. Κι αυτό τον λυτρώνει κι αυτό τον θλίβει κι αυτό είναι-είμαι σίγουρη-που τον κάνει τραγικό. Οι διακόπτες της λήθης γυρίζουν σαν τρελοί προς τη φορά της επιβίωσης. Όμως, για να επιβιώσει ο θνητός, πρέπει πρώτα να πεθάνει ο θεός που παραμονεύει μέσα του. Παραφυλά σε κάποια γωνία του μυαλού του, μ'ένα λουλούδι στο χέρι και λίγο πριν του το τινάξει στον αέρα, αυτό συνέρχεται, απομυθοποιεί τα μάτια της Δ, του Α και της Γ, γιατί τόσο καιρό που είχαν γυρισμένη την πλάτη, τα μάτια τους είχαν πάρει μυθικές διαστάσεις. Βλέπετε, η ανάμνηση είναι μια διαδικασία απίστευτα δημιουργική...Τόσο δημιουργική που η Ο είδε στα μάτια της Γ, τα μάτια του Α, της Δ, του Φ και όλα αυτά μαζί καρφωμένα πάνω της να τη ρωτάνε για ποιό λόγο τα μάτια είναι φτιαγμένα να κοιτάνε προς τα έξω και όχι προς τα μέσα. Θα υπήρχε τρομερή διαφορά στο αποτέλεσμα; Βλέποντας πως δε βρίσκει καμιά απάντηση της προκοπής, η Ο, χωρίς να το σκεφτεί πολύ, ανοίγει το κλειστό της σώμα και γίνεται ολόκληρη ένα Ι ξαπλωμένο, που πάνω του θ'ακροβατήσουν η Γ, ο Α, η Δ και ο Φ, με τα μάτια τους κλειστά...

Mplim-Mplom

(photo: Imogen Cunningham, Magnolia Blossom)

Πράγματα που με κάνουν ευτυχισμένη:

2008-02-29T10:27:00.007+02:00

-ένα κίτρινο τριαντάφυλλο από έναν άγνωστο (πιθανότατα gay-ναι, έχει σημασία)
-μια βόλτα στον πεζόδρομο Πρασσά
-η συνειδητοποίηση της απόλαυσης που προσφέρω στους άλλους όταν δεν είμαι καθόλου μα καθόλου καλά(πρέπει να είμαι πολύ αστεία ,τελικά, όταν δεν είμαι καλά)
-η εύρεση της πιστωτικής κάρτας που νόμιζα ότι είχα πετάξει στα σκουπίδια...

There's always the sun
There's always the sun
Always, always, always the sun...

Mplim

Μπλομ-Μπλιμ-Μπλουμ

2008-02-27T09:44:00.001+02:00

'>Ο εφιάλτης του Οδυσσέα-Φοίβος Δεληβοριάς & Ρόδο του ανέμου

I love 80's!!

2008-02-22T10:28:00.004+02:00

#Twist in my sobriety-Tanita Tikaram #Darling-Stories #Footsteps-The Motels

*

2008-02-07T13:23:00.002+02:00

Οι απέραντες εκτάσεις μετρημένες

μ'έτη φωτός, δεν μου λένε τίποτα.

Εσύ ήσουνα λίγα μέτρα μακριά

και δεν μπορούσα να σ'αγγίξω

σαν απλησίαστο απλανή αστέρα.

*

*Έτη φωτός-Τίτος Πατρίκιος*

2008-02-04T14:08:00.003+02:00

Να σου πω...πιστεύω ότι...ακόμη κι αν σου φαίνεται παράξενο...βέβαια από την άλλη, για να είμαι ειλικρινής, δε μπορώ να κρύψω ότι...κι έτσι θα έλεγα πως...να! αυτό, αυτό ακριβώς εννοώ!...βρήκα επιτέλους τις κατάλληλες λέξεις...ρώτα, ρώτα κι άλλα να σου πω...μη σταματάς...τώρα πήρα φόρα,διάλεξα το ρόλο μου κι η γλώσσα κυλάει ροδάνι...έχω όλες τις απαντήσεις που θες..είναι κρίμα να μη με ρωτήσεις....ρώτα κι άλλα....κι άλλα....κι άλλα....θυμήθηκα κι εκείνα τα λόγια που πρόβαρα μόνη μου...θα στα πω όλα...δεν έχει σημασία αν τα πιστεύω...μου πηγαίνουν...ταιριάζουν με την εικόνα που έχεις φτιάξει...κρίμα να στη χαλάσω...όλα θα στα πω...και κοίτα να δεις...τί περίεργο!..κοντεύω να τα πιστέψω...έχω σφηνώσει στο ρόλο μου και δε μπορώ να θυμηθώ την αλήθεια...μα δεν έχει σημασία..αρκεί να μιλάω συνέχεια να μην προλαβαίνεις να διακρίνεις την βαθύτερη αλήθεια, τη μοναδική αλήθεια, που κρύβω στην ακίνητη επιφάνεια του προσώπου μου...

Mplim

Αδίστακτο, αδυσώπητο, αδάμαστο εγώ

Μιλάς, μιλάς ατέλειωτα

Μιλάς κι εγώ σιγώ

Melodrama

2008-02-02T07:21:00.001+02:00

Σαν ξημερώνει το πρώτο κλάμα έρχεται.
Κλάμα παιδικό εκβάλλει στις όχθες ενήλικου σώματος.
Σε στάση εμβρυακή αναπολεί τις μήτρες που το ζέσταιναν.
Και καταλήγει ότι πάντα μήτρες* ψάχνει, ποτέ εραστές.
Μοιραίες ανάγκες απότοκα μοιραίων ελλείψεων.
Καθυστερημένη στοργή που ποτέ δε φτάνει.
Αχόρταγο σώμα ή λάθος χέρια;
Ποτέ δε θα φτάσει, γιατί πάντα θα είναι τα λάθος χέρια.
Και λοιπόν; Τί φταίνε τα χείλη τα μισάνοιχτα που περιμένουν τη γυναίκα;
Να παν αλλού. Το παιδί δε θέλει άλλες ενοχές.

Mplim

*οιδιπόδειες

2008-01-29T11:50:00.001+02:00

Your fairy is called Moth Willowglow

She is a caster of weird dreams.

She lives close to crystal caverns and stalagtite grottos.

She is only seen in the light of a full moon.

She collects crystals to wear on her dresses. She has delicate green coloured wings like a cicada.

Get your free fairy name here!

"Αντισταθείτε"

2008-01-23T12:02:00.000+02:00

Επειδή το "ζήτησε" η dianathenes, επειδή το ζητούν οι καιροί κι επειδή ένα από τα λίγα δικαιώματα που μας έχει απομείνει είναι αυτό της αντίστασης. Κι όσο πιό αθόρυβη και διακριτική είναι η τελευταία, τόσο πιό εύκολα τρυπώνει εκεί που τη φοβούνται... Είσοδος αντί προλόγου Στο μεγάλο ρολόι της πλατείας οι σπασμένοι δείχτες του κατάργησαν το χρόνο. Η σκιά της Αριάδνης καθρεφτίζεται τα μεσημέρια στους δρόμους καβάλα στο ποδήλατο περιφέρεται ανήσυχη σα να γυρεύει κάτι ίσως και η ίδια να μην ξέρει τί. Αριάδνη, εγώ σου το'λεγα ο θεός σου πέθανε κι ο ήρωας που λάτρευες παρέδωσε τα όπλα πάει καιρός, άλλαξαν οι εποχές τώρα το κουβάρι ξετυλίγεται πάνω στα βήματά σου ο χορός του θρήνου ο θρήνος του χορού χαρτογραφούν αυτό που είσαι αλλά δε γνωρίζεις ο μίτος κι ο λαβύρινθος ένα α Εδώ σε θέλω πώς κάνεις τώρα την αρχή πώς παίρνεις το ρίσκο να κινήσεις επιτέλους για το σπίτι με την πίστη αυτή τη φορά πως θα το βρεις ανυποχώρητη η γυναίκα μένει πάντα εκεί φέρει τα βέλη του φεγγαριού στα κύτταρα χαραγμένο των αιώνων το πέρασμα η εστία, η έμπνευση, η ηδονή η δίχως ενοχή δημιουργία. όσο για αυτά που λένε για συνθήκες αντίξοες για τη φθορά της καθημερινότητας για την αμφίβολη ροή των πραγμάτων στην περίπτωσή μας δεν είναι παρά παιγνίδια του μυαλού για να βρεθείς απ'άλλο δρόμο "τεκμηριωμένο" στο οικείο κι αμετάβλητο για άλλη μια φορά. Εδώ σε θέλω αντέχεις; α' Η αρχή έχει γίνει σε μιαν ασύλληπτη στιγμή τότε που τέτοιου είδους ερωτήματα δεν τα υποψιαζόμασταν καν ό,τι ακολουθεί είναι η σοφή της συνέχεια αμφίσημη όλο παράξενα συναπαντήματα-αυτό που καλείς τυχαίο- σε μια προσπάθεια να πειστείς και συ ότι υπάρχει. Όλα ωριμάζουν αργά οι στίχοι, τα μεγάλα ταξίδια κι η αγάπη στους νευρώνες διαγράφουν με ακρίβεια την τροχιά τους κάποτε θα σε φέρουν πάλι στην αρχή. Τότε η γυναίκα θα πάρει πάλι το τόξο και τα βέλη της θα βγει να σημαδεύει φως μελί σαν αυτό που φέρνει ο αέρας απόψε απ'το μισάνοιχτο παράθυρο. ζ Ρόδινο, ρόδινο αγέρι ο τρόμος της ομορφιάς και του πηγαίου πόθου είναι ναός και είναι σπίτι τα κεντήματα της μητέρας το κόκκινο μεταξωτό μαντήλι της γιαγιάς η τέφρα των ονείρων περνάω δειλά το κατώφλι κι όλα θρύψαλλα χρωματιστό γυαλί κλείνω τα μάτια βλέπω το μισογκρεμισμένο σπίτι με τα μεγάλα φωτεινά παράθυρα (όχι αυτή τη φορά δεν κάνω λάθος) έτοιμο να σαλπάρει ένας άγνωστος μου φράζει το δρόμο: "Τα δωμάτια με θέα είναι κλεισμένα", λέει -Κι η Αριάδνη; -Δε μένει πια εδώ, ταξιδεύει. -Πού θα τη βρω; -.......................; τώρα στη θέση του σπιτιού έπεσε ένα αστέρι κι εγώ ούτε...μια ευχή. ζ' Ό,τι σ'αναζητά σε βρίσκει φτιάχνει τον ιστό του μέσα σου με υπομονή ανέγγιχτο απ'του χρόνου τα πατήματα ζει με ήχους νερά και χρώματα του αγέρα την άλλη διάσταση της ζωής σου μ'αυτήν αναμετριέται η αγάπη Ό,τι αναζητάς ποτέ δε βρίσκεις αν δε φιλιώσεις με κείνη την άγνωστη μέσα σου φύλο φεγγαριού μόνη εκείνη εγγράφει στο σώμα σου κύκλους αλάθητους που σε διατρέχουν το σπίτι όλο και μακραίνει γίνεται φάρος καθρεφτάκι στα νερά μια φωτεινή αχιβάδα πάει κι όλας έδυσε για ν'ανατείλει πάλι σ'έναν επόμενο σταθμό ανεξίτηλο χνάρι διχασμού κι οδύνης Ό,τι αναζητάς σε βρίσκει στο φλοιό του χαράζονται οι ρυτίδες του δικού σου χρόνου του δίνεις και σου δίνει πρόσωπο. αντί επιλόγου Κατά τ'άλλα ο χρόνος συνεχίζει κρυφά την αναρρίχησή του μέσα μας τυλίγεται γύρω από τα σώματα μέχρι να τ'αφανίσει η ζωή επιμένει σαρκάζει ανελέητα ό,τι ανομολόγητα στο βάθος μας πονάει και τη ίδια στιγμή βάζει τα καλά της και προκαλεί: όποιος αντέξει. Αριάδνη, οι καιροί αλλάζουν ζητούν τα δικά τους παραμύθια.

Βικτώρια Καπλάνη

Υ.Γ: Συγγνώμη που σπάω τους κανόνες του τσέην γκέημ, αλλά δε θα δώσω τη σκυτάλη σε συγκεκριμένα άτομα. Όποιος το δει και τον ενδιαφέρει, ας πάρει τη σκυτάλη μόνος του.

2008-01-08T14:33:00.001+02:00

Θα σου πάρω βιολιά και ένα ντέφι γλυκό να σου παίζουν
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου
μεταξύ μας όπως βλέπεις τα περιθώρια στενεύουν
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου

Τις καμμένες πόλεις, τα νεκρά παιδιά θυμάμαι και το αίμα
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου
και η δικιά μου η ζωή, δίχως νόημα δίχως φωνή και μ' άδειο βλέμμα
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου

Πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα και οι μισθοφόροι που σε κυβερνούν
πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα, οι ίδιοι αύριο θα σε δικάζουν
και "Χαίρε, Καίσαρα μελλοθάνατε" θα σου πουν
αυτά που λες, "et pretereo censeo Carthago delenda est"

Με τρομάζεις σαν των γηπέδων τις φωνές και τις σημαίες
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου
φοβισμένος σε κοιτάζω διπλωμένες κρατώντας τις κεραίες
Αχ Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου

Πέφτει σύρμα...

Ξεκινάς να με βρεις κι όλο πέφτεις θαρρείς σ'ένα τοίχο
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου
Και ερωτεύεσαι εκεί δίχως χρώμα, δίχως οσμή και δίχως μύθο
Αχ Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου

Πέφτει σύρμα...

Αλλά εγώ Θα σου πάρω βιολιά και ένα ντέφι γλυκό να σου παίζουν
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου
(Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Δήμος Μούτσης)

Περιμένοντας τον καινούριο χρόνο..

2007-12-31T20:33:00.000+02:00

(photo: Henri Cartier-Bresson)

"Μορφή"

2007-12-07T13:37:00.001+02:00

Η κίτρινη μπογιά συρμένη πάνω στο γαλάζιο, απόνα χέρι που τ'οδήγησε η γοητεία μιας μορφής. Κι ύστερα βρίσκεις κόγχες από ρόζους και βρίσκεις λουλούδια μάτια λουλούδια μαλλιά, φύλλα και όστρακα κι όλα αυτά που συμπληρώνουν τη μορφή. Σε πόσα πράγματα βρίκσεται σκορπισμένη κάθε μορφή;

Γιάννης Υφαντής

No risks ή θολές βιτρίνες

2007-12-01T09:42:00.002+02:00

Ο Ντίνος γνώρισε την Κορίνα(ή Βιολέτα-δε θυμάμαι καλά) κατεβαίνοντας από ένα τρένο. Σωριάστηκαν τα πράγματά της κι εκείνος έσκυψε να τη βοηθήσει, μα μπερδεύτηκε με τα χαϊμαλιά της και γίναν κουλουβάχατα. Και τους άρεσε κι έτσι είναι μέχρι τώρα.
Ο Παναγιώτης γνώρισε την Φανή κάτω από μια ομπρέλα, όταν αυτός περπατούσε μες στη βροχή κρατώντας κάτι επίσημα έγγραφα που θα γινόταν μούσκεμα αν δεν του έγνεφε καταφατικά η Φανή μετά από δική του έκκληση να μπει κάτω από την ομπρέλα της. Αργότερα μπήκε και κάτω απ' τα σεντόνια της.

Ο Ντίνος κι ο Παναγιώτης ήταν παιδικοί φίλοι, αρκετά διαφορετικοί σα χαρακτήρες,όπως οι περισσότεροι παιδικοί φίλοι. Τα όνειρα του Παναγιώτη ήταν-κατά τα λεγόμενα των άλλων-πιό γήινα από του Ντίνου και η ισχυρότερη απόδειξη γι'αυτό ήταν-πάντα κατά τα λεγόμενα των άλλων- οι γυναίκες τους. Η Κορίνα(ή Βιολέτα) φευγάτη κι αλλοπαρμένη-απόλυτα αρμονική με το οικογενειακό περιβάλλον του Ντίνου- κι η Φανή εφοδιασμένη με όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό για να επιβιώσει "σ'αυτό το σκληρό κόσμο", όπως συνήθιζε να λέει και η μητέρα του Παναγιώτη. Άραγε θα μπορούσε ο Ντίνος να είχε επιλέξει μια γυναίκα σαν τη Φανή και ο Παναγιώτης αντίστοιχα μια σαν την Βιολέτα(ας τη λέμε έτσι-μ'αρέσει περισσότερο); Μάλλον δύσκολα, αν σκεφτεί κανείς τη σύγκρουση που συνεπάγεται μια τέτοια επιλογή με τον "μικρόκοσμο" του ενός και του άλλου.Κι όμως, στα μάτια των άλλων μόνο η επιλογή του Παναγιώτη έμοιαζε συμβατική, ενώ του Ντίνου ενίσχυε ακόμη περισσότερο το αντισυμβατικό του προφίλ.

Ούτως ή άλλως οι σχέσεις των ανθρώπων είναι μικρότερες ή μεγαλύτερες συγκρούσεις των λιγότερο η περισσότερο διαφορετικών μικρόκοσμών τους κι ίσως αυτό ακριβώς παρουσιάζει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Ωστόσο, είναι πολύ έντονη σε όλους η ανάγκη για κατανόηση κι ίσως αυτό να εννοούν οι περισσότεροι όταν λένε "ο άνθρωπός μου"(και γεμίζει το στόμα τους). Μα αναρωτιέμαι αν αυτή η ανάγκη παρουσιάζει το ίδιο ενδιαφέρον ή είναι μια απλή διαιώνιση των "μικρόκοσμών" μας.

Mplom

"Στο πλάι σου ο άνθρωπος που διάλεξες βιτρίνα στη ζωή σου

τριάκοντα αργύρια αντίτιμο σιωπής.."

Παύλος Σιδηρόπουλος

μπορείς αν θες παντοτινά να κλαις, φτάνει να ξέρεις πού πονάς για να χτυπιέσαι

2007-11-14T11:01:00.002+02:00

(photo: Steve Mc Curry)

Η Ναντίν ξαναέπεσε στην ίδια παγίδα: ακολούθησε τις νότες του πιάνου...Κι αναρωτιόταν αν θα κατάφερνε ποτέ να γίνει το αντίστροφο: ν'ακολουθήσουν οι νότες του πιάνου εκείνη.

Πρωϊνές (αυτο)παρατηρήσεις

2007-11-07T13:38:00.001+02:00

Στάση λεωφορείου, οχτώ παρά το πρωΐ. Ανθρώπινα βλέμματα τόσο διαφορετικά με μοναδική, ίσως, βασική ομοιότητα την επίγνωση της έκθεσής τους σε Άλλων βλέμματα. Επίγνωση που αποκτά διαφορετική μορφή σε κάθε βλέμμα, μα παραμένει, κατά κάποιο παράξενο τρόπο,αναγνωρίσιμη. Καυχιέμαι ότι είμαι παρατηρητική μα καμιά φορά σκέφτομαι μήπως βλέπω παντού εμένα και τίποτα παραέξω. Όλα σε σχέση μ'εμένα. Θα μου πεις αυτό είναι αναπόφευκτο. Ναι, μέχρι ένα σημείο. Ο εξωτερικός κόσμος είναι μια εσωτερική πραγματικότητα, λέει ο Fernando Pessoa-νομίζω- κι ο Morrison σε ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια του people are strange when you're a stranger και άσε τις αντικειμενικές πραγματικότητες στα νοητικά πειράματα και τις κούφιες θεωρίες.

Τελευταία στάση-αφετηρία λεωφορείων, οχτώ και το πρωΐ. Ανθρώπινες σκέψεις τόσο διαφορετικές με μοναδική ,ίσως, βασική ομοιότητα το σημείο εκκίνησής τους: την απουσία αμφισβήτησης του λόγου ύπαρξής τους. 

(Τρελαίνομαι όταν κλείνω με ομοιοκαταληξία).

Όμορφο κι ας μην το πιστεύω

2007-11-05T10:31:00.001+02:00

(Delloss McGraw- Clown with winged creatures)

Mplom

The time is now.

2007-10-30T09:46:00.000+02:00

Εμπόριο συναισθημάτων.

2007-09-12T16:40:00.003+03:00

-Δεν πρόκειται να βάλω την καρδιά μου κάτω απ’ το μικροσκόπιό τους. Έβαλα πάρα πολύ απ’ τον εαυτό μου σ’ αυτόν τον πίνακα Χάρι -πάρα πολύ απ’ τον εαυτό μου!
-Οι ποιητές δεν είναι έτσι σχολαστικοί σαν κι εσένα. Ξέρουν πόσο βοηθάει το πάθος τις πωλήσεις των βιβλίων. Στις μέρες μας μια ραγισμένη καρδιά οδηγεί σε πολλές εκδόσεις.
-Γι’αυτό και τους σιχαίνομαι τους ποιητές[…]Ο καλλιτέχνης πρέπει να δημιουργεί ωραία πράγματα, αλλά δεν πρέπει να βάζει σ’ αυτά τίποτε από την προσωπική του ζωή. Ζούμε σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την τέχνη σαν μια μορφή αυτοβιογραφίας. (Όσκαρ Ουάιλντ- Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι)

Η Ναντίν ακολούθησε τις νότες του πιάνου και βρέθηκε πάλι σ’ εκείνο το βάλτο. Το βάλτο της αναβίωσης του παρελθόντος. Τα μασημένα συναισθήματα ήταν εκεί και την περίμεναν, όπως πάντα, κι εκείνη ήταν έτοιμη να νιώσει τη γεύση που είχε ανάγκη. Μια πικρή γεύση νοσταλγίας έφτασε στον ουρανίσκο της κι αμέσως, χωρίς να σπαταλήσει κι άλλο χρόνο(απ’ το παρελθόν της που της ήταν χρήσιμο), με μια δρασκελιά πέρασε στην απέναντι όχθη του βάλτου: στο παρόν. Έφτυσε την πίκρα στο χαρτί κι έπειτα άρχισε να την απλώνει, ικανοποιημένη, σε όλες τις σειρές μέχρι να τις γεμίσει. Και τότε κοίταξε την πίκρα ξανά μα δεν την αναγνώρισε. Ήταν μια βιασμένη πίκρα, αφού όφειλε να γίνει κατανοητή. «Μια πίκρα προορισμένη για κατανάλωση», σκέφτηκε αηδιασμένη...

Η ευτυχία είναι πάντα αφηρημένη.

2007-09-12T16:28:00.003+03:00

Όλα άσπρο μαύρο. Δυστυχώς, δε βρήκα γκρι. Και μη μου πεις πως δεν προσπάθησα. Μόνο μη μου πεις πως δεν προσπάθησα. Μέσα μου το σύστημα δουλεύει ασταμάτητα, για να τα βλέπω όλα όμορφα, όλα όσα έχω να τα βλέπω όμορφα. Και το ξέρω πως είναι όμορφα, μα δεν είμαι και ικανή πάντα να το νιώσω. Και δε με πειράζει τόσο που είναι όλα άσπρο μαύρο, μα πιο πολύ μου φταίει που απλώνω τα χέρια και βρίσκω εμπόδια, εμπόδια συγκεκριμένα και προβλέψιμα. Μου φταίει που δεν προσμένω πια εκείνη την αφηρημένη ευτυχία. Εκείνη την τόσο υπέροχα αφηρημένη ευτυχία. Όχι, δεν είναι στη φύση του ανθρώπου να αναζητά την ευτυχία. Στη φύση του ανθρώπου είναι να αναζητά το άγνωστο.

Νίκος Νικολαίδης (1939-2007)

2007-09-08T13:09:00.000+03:00

τώρα κοιμάσαι τον μεγάλο ύπνο

δίχως να νοιάζεσαι για όλη τούτη τη βρωμιά...

(Ο μεγάλος ύπνος-Ραιημοντ Τσάντλερ)

Η εκμετάλλευση έχει πολλά πρόσωπα

2007-09-03T18:19:00.001+03:00

Τί είναι προτιμότερο: να αδιαφορείς για τον ανθρώπινο πόνο ή να τον εκμεταλλεύεσαι για να ικανοποιήσεις προσωπικά συμφέροντα; Να γίνω πιο συγκεκριμένη. Παρακολουθούσα την προηγούμενη εβδομάδα σε δελτίο ειδήσεων ιδιωτικού καναλιού, τη συνέντευξη που έπαιρνε δημοσιογράφος από παππού περίπου 70 ετών, του οποίου το σπίτι «παραδόθηκε στις φλόγες»(→όπως λέμε παραδόθηκα στον έρωτά του…).Τη συζήτηση, όπως είναι φυσικό, δεν τη θυμάμαι αυτολεξεί, θυμάμαι όμως το ύφος του συνεντευκτή (όπως λέμε του εξουσιαστή) και του συνεντευξιαζόμενου ( …του εξουσιαζόμενου):

Δημοσιογράφος: Πες μας παππού, τι θα κάνεις τώρα που το σπίτι σου κάηκε; (Δείξε την απόγνωσή σου, σε ικετεύω..)
Παππούς (γύρω στα 70): Τι να κάνω παιδί μου, καταστραφήκαμε…
Δ: Θα προσπαθήσεις να το ξαναχτίσεις; (Σιγά μη βρεις τόσα λεφτά…Κοίταξέ με σαν ούφο γι’ αυτό που σε ρώτησα και είμαι καλυμμένος)
Π: Ε…θα προσπαθήσω, θα δω τι θα κάνω…(προς απογοήτευση του δημοσιογράφου)…κι αν δεν τα καταφέρω θα πάω στην Αθήνα, στα παιδιά μου.
Δ: Μα όλη τη ζωή σου την έχεις περάσει στο χωριό, θα μπορέσεις να επιβιώσεις στην πόλη; (Είναι η τελευταία σου ευκαιρία να ξεσπάσεις μπροστά στην κάμερα, δε θ’ ασχοληθώ περισσότερο μαζί σου αναίσθητε..)
Π: Ε και τι να κάνω.
Δ: (Γιατί ρε παππού, γιατί τέτοια ψυχραιμία;;; Άλλη μια αποτυχημένη «στεγνή» συνέντευξη…)

Ο παραπάνω διάλογος είναι μια τυπική περίπτωση εκμετάλλευσης του ανθρώπινου πόνου προς όφελος των καναλιών, διότι τα ποσά τηλεθέασης είναι ανάλογα με τα ποσά δακρύων και στεναγμών που καταφέρνει να αποσπάσει ο εκάστοτε «εγώ ρωτάω-εσύ απαντάς». Δε λέω, όμως, κάτι καινούριο. Αυτό που με έχει «εντυπωσιάσει» τον τελευταίο καιρό είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι, κυρίως από την μικρή- τελικά- κοινωνία των blogs που εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο στο όνομα της τέχνης. Ενδεχομένως ο όρος «τέχνη» να μην είναι ο καταλληλότερος γι’ αυτό που θέλω να πω και να ακούγεται λίγο υπερβολικός. Ας πω καλύτερα ότι εκφράζουν την αγωνία να είναι μέσα στην επικαιρότητα και να βγάζουν προς τα έξω τις κοινωνικές τους ευαισθησίες –μέχρι εδώ μια χαρά- με τέτοιο τρόπο, όμως, ώστε να ταιριάζει με το στυλ και την αισθητική του blog τους. Συμπάσχω με στυλ. Αυτό το τελευταίο, ειλικρινά, δεν το μπορώ καθόλου, κυρίως γιατί βλέπω μέσα σ’ αυτό μια μορφή εκμετάλλευσης του ανθρώπινου πόνου έστω λιγότερο συνειδητής και μεθοδευμένης από την πρώτη περίπτωση.
Ίσως πάλι όλα αυτά να είναι δικά μου αυθαίρετα συμπεράσματα, επειδή δε μπόρεσα ποτέ να καταλάβω πώς οι άνθρωποι συγχρονίζονται με τις καταστάσεις, πώς δηλαδή μπορούν να μιλούν και να εκφέρουν άποψη (και μάλιστα άποψη συγκροτημένη πολλές φορές) για τα γεγονότα τη στιγμή που αυτά διαδραματίζονται, ενώ εγώ μέχρι να κλείσω το στόμα έχουν ήδη όλα τελειώσει. Αυτός ο ετεροχρονισμός θα με φάει…

Adieu...Καλό φθινόπωρο...

2007-08-31T12:02:00.001+03:00

.

2007-07-30T16:11:00.000+03:00

("Κόρη στο παραθύρι", Νίκος Εγγονόπουλος)